Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2005-09-18 17:00:00
dr. C.A. van der Sluijs (em. te Veenendaal)

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
1Kon 17:3,4 1Kon 17:1-7 Joh 6:48-55 2005-09-18.1713.mp3 (Preek, 16kPro, 5.4Mb)
2005-09-18.1723.mp3 (Preek, 32kPro, 10.9Mb)
2005-09-18T.172.mp3 (Hele dienst, 32kPro, 19.8Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Heeft u wel eens een witte raaf gezien? Zo zeldzaam! Bestaat hij eigenlijk wel?
Misschien zijn wij wel witte raven. Er zijn zoveel mensen die honger lijden in de wereld. Hongersnoden zijn tekenen van de eindtijd – de Zoon des Mensen komt er aan. Er is ook veel honger in het rijke Westen – honger naar God en ze zijn zich dat niet meer bewust. Ze zijn in het laatste stadium. Op sterven na dood. Ook in de kerk een hongersnood vanwege een grote droogte, er groeit bijna niets meer.
Honger in de wereld komt doordat wij zo weinig delen. We hebben gestolen als raven, in de koloniën. Er is meer verband tussen het verticale en horizontale dan wij willen weten. Heerst er zo’n zware hongersnood in het rijke Westen, dan ontkomt niemand daaraan.

Profetisch moet Elia het uitzeggen wat God heeft tegen Zijn volk en met name de koning – het weer aanbidden van afgoden. Dat zet hem apart, en wel naar de beek Krith. Daar is de uitzonderingspositie en een overlevingsoefening. Uitwijken, niet afscheiden, ook niet de wijk nemen. In de persoon van Elia brengt God Zijn volk opnieuw in de woestijn. Hij onderhoudt Zijn volk in een stukje woestijn. Zoals ooit, NA de verlossing in de Sinaï. En ook zoals de Vrouw uit Openbaring in de woestijn werd geleid.

Een Witte Raaf die werd onderhouden door zwarte raven. Op Gods bevel – dieren zijn gehoorzaam. Krith was maar een `wadi` die was zo uitgedroogd. Kantje boord of hij het haalt. Ook de kerk zal alleen overleven door een wonder.
De raven waren onrein (Lev. 11:15) en ze waren gehoorzaam aan God. Het volk in de woestijn leefde ook dag voor dag van kwakkelen en manna. Soms moeten we onze les overdoen, na de Exodus, na de verlossing.
Geestelijk groei in de het Nieuwe Testament is niet anders dan in het oude. Alleen leven, steeds weer door genade.

Jezus’ bloed en lichaam moeten we drinken en eten. Is dat iets van een geheim genootschap of zo? Ja, in zekere zin. Altijd door het wonder van de genade en dan wel steeds opnieuw. Niet leven van de opgewarmde maaltijden in de magnetron van het reformatorische leven. Gods voedselprogramma in dit noodgebied. Wie meer wil dan dit dagelijkse genadebrood, is bezig om zijn eigen leven te behouden en het zo te verliezen. Het Tafeltje-Dekje van een goed lopend gemeenteleven is niet genoeg, met een hier en daar een snack uit een evangelische tent.

De onreine raven – kadaver eters brachten het dagelijks onderhoud. Niet bepaald fris. Je zou er eigenlijk voor bedanken. Bedelaars zijn niet kieskeurig. Als je echt honger hebt, heb je niet meer te kiezen. Eten of sterven. Weten we dit vandaag nog?

Elia is zelf zwart geworden als zijn volk, dat weer zwart geworden is als lang tevoren, vóór de verlossing. Zwart door het dienen van afgoden.
Voor de als raven stelende raven is dit knap onnatuurlijk gedrag. Een wonder dat het eten bij ons aankomt..

De Kerk in het rijke Westen is een witte raaf. Bestaat ze eigenlijk (nog) wel? Ze leeft uitsluitend van de dagelijkse voedselvoorziening uit de hemel.

De raven zijn een beeld van Israëls en onze onreinheid. Waar je steeds mee in aanraking komt of de genade moet in oefening zijn. Echte bekeerden zijn onbekeerden. Christus is tot zonde gemaakt. Anders zouden raven Gods gaven niet kunnen brengen. Dat is het wonder, dat niet klein te krijgen is. Je eigen Godvijandige natuur geeft het Brood aan.

Door Gods oordeel over ons brengt Hij ons terug bij af om opnieuw te spellen wat genade is. Indien wij ontrouw zijn, hij blijft getrouw.
Als wij nu eens niet meer boven elkaar gingen staan in de kerk, dan kan God opnieuw beginnen. Een witte raaf leeft uit Gods wonder. Niet uit de “cuisine reformé” maar uit Gods hand – dat wil zeggen uit de vieze bek van raven. Anders sterven wij bij het leven.

Edit