Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2005-12-11 10:00:00	ds. M.M. van Campen (Rotterdam-Zuid)		Bediening H. Avondmaal

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
Gen 50:24-25	Heb 11:22 Gen 50:22-26	2005-12-11.1013.mp3 (Preek, 16kPro, 3.9Mb) 2005-12-11T.101.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 11.8Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Wat een verschil tussen het begin en het eind van Genesis. Het paradijs tov een kist in Egypte. Prachtig begin en treurig einde. Het loon van de zondeval, maar er is ook adventsverwachting. De Messias- en ook de landbelofte.

Jozefs adventverwachting. Zijn geloof (24) en zijn bevel (25).

Jozef als een type van de Heere Jezus: Je ziet veel overeenkomsten. De geliefde door Zijn vader, gezonden door Zijn vader tot Zijn broers. Maar zij zeiden: laten we Hem doden. In de put, als knecht verkocht, in de kerker. De Koning werd Knecht, tot in de hel, toen Hij hing aan het kruis. Maar daardoor heen naar de heerlijkheid. Onderkoning. Tot heil van ontzettend veel mensen. De Egyptenaren gered van de hongerdood. En heel Zijn volk. Heil voor de heidenen en het volk van God.

Jozef ligt op zijn sterfbed. Altijd heel aangrijpend. Zeker als je het pas hebt meegemaakt. Hij gaat zijn eigen broers toespreken, een sterfbed een preekstoel. Ik ga sterven, maar God zal u bezoeken. Tegenstelling. God zal Zich uw lot aantrekken.
Hebr. 11 let niet op de geloofsdaad dat Jozef het in de kerker vol hield, of stand hield tegen de verleidingen van de vrouw van Potifar. Nee, zijn levenseinde. Het geloof van Jozef hangt aan de belofte, aan de woorden va n God, het hangt niet in de lucht.

God zal u gewisselijk bezoeken. “Of gij de gewisse belofte van God gelooft, dat uw zonden vergeven zijn”. Niet “gewis(selijk) gelooft”, maar de zekere belofte van God! God zal komen, bezoeken. De Heere bezocht het volk, gevende hun brood, in de tijden van Ruth. Ook Zacharias zong ervan.
Gelooft u dat de Heere verlossing teweeggebracht *heeft*? Het dierbare bloed voor al mijn zonden verzoening heeft gebracht?

Jozef gaf bevel. Hij wilde niet dat zijn stoffelijk overschot daar zou rusten, maar dat het bij zijn volk in Kanaän begraven zou worden. In het avondmaal gedenken we de dood des Heeren. Zijn bloed dat mij heeft bevrijd. Dat gebeente moet mee. Zichtbare belofte dat zij in Kanaän zullen komen. Gemummificeerd in een sarcofaag. Niet begraven in een pyramide, geen staatsbegrafenis. 80 jaar is hij onderkoning geweest, innerlijk bleef hij echter vreemdeling, zijn hart bleef uitkijken naar Kanaän.

Het lichaam is een zichtbaar teken, een blijde boodschap, we komen in het beloofde land omdat God het gezegd heeft. Het zou nog 4 eeuwen duren. Tot de vervulling onder Jozua zit er vier eeuwen beproeving. Tussen de moederbelofte en de vervulling zitten 40 eeuwen.

Dat dode lichaam – de redder in de hongersnood en de Man van smarten die de Heer der heerlijkheid werd. In het avondmaal wordt het lichaam gebroken, ik denk aan Zijn dood. Tot redding van een groot volk ja ook van mij. In zekere zin is het vanmorgen een rouwmaaltijd. Tot Mijn gedachtenis.
Het volk had eerst overvloed, raakte beïnvloed door Egypte; de kist was ook een getuigenis: je bent maar een bijwoner, zet je hart hier niet op. Zo ook hier: we zijn wel in de wereld, maar niet van. Zet ik de pinnen niet te vast? Ik word er aan herinnerd dat ik Pelgrim ben. Geen woonvergunning hier op aarde, maar een doorreisvergunning. Het best komt nog.

Er kwam ook onderdrukking, eeuwen lang. De kist werd een hoopvol teken. Er zal verlossing komen.

Jozefs lichaam was gebalsemd, Christus’ lichaam gebroken. Maar er gingen twee kisten door de woestijn, de ark en de kist van Jozef. Geen begrafenistoet, maar dragers met een glimlach. De belofte van de Heere wordt vervuld. Ik mag me erop verlaten. Ik kom niet om, ik kom aan.
Als ze aankomen in het land (Joz 24:32), wordt het lichaam begraven in Sichem.
In de hemel hebben we de tekenen niet meer nodig, maar dan zal hij er zelf bij zijn.

Edit