Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2006-02-12 10:00:00
ds. P. van de Voorde (Wijngaarden)

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
Han 1:19-26 Han 8:1-8 Han 11:19-26 2006-02-12.1013.mp3 (Preek, 16kPro, 5.6Mb)
2006-02-12T.101.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 10.6Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Gods genade is grenzeloos.

Een geluk bij een ongeluk – omstandigheden wijzigen, plannen vallen in duigen en dan zijn we er soms maar wàt blij mee, omdat ons eigen plannen niet zo goed waren. Voor erger bewaard. God gebruikt nog wel eens zoiets om ons stil te zetten.

Door een diepe weg heen verzamelt God Zijn volk. Door de vervolging van Saulus werd de gemeente verstrooid. Het dreigt in de kiem gesmoord te worden na de steniging van Stefanus. Hij gaf nog een heerlijk getuigenis, dat zal niet langs Saulus hen gegaan zijn, al zie je dat niet. God handelt echter in de geschiedenis. Hij vergadert en bewaart Zijn gemeente, niemand zal ze uit Mijn hand rukken. Zijn plannen worden zichtbaar door de hoofdstukken van dit boek Handelingen heen. Door verstrooiing kwam het evangelie naar de heidenen. Gezonden tot de verloren schapen van het huis Israëls, maar ook (Joh 10) heb Ik nog schapen die van deze stal niet zijn.

De voorzeggingen van de Heere Jezus komen uit in de Handelingen: ze hebben Mij gehaat ze zullen ook u haten. Maar ook: uit Mijn hand zullen ze niet gerukt worden.
Ook voorkomt de Heere dat de gemeente op haar lauweren gaat rusten. Een getuige op vleugels moeten ze worden. De gemeente zal hier nooit rust vinden. Maar een lichtend licht en een zoutend zout zijn. Achter hoge muren verkoelt het getuigenis. Daar buiten is een wereld, die verloren gaat. God laat niet toe dat Zijn gemeente bij elkaar klontert en rust vindt. De kerkelijk verdeeldheid daargelaten: laten we dienen met datgene, dat we hebben gekregen. Eenzijdig gezegd: De redding van de wereld hangt van ons als gemeente af. Zolang wij het evangelie in onze zak houden heeft de wereld de sleutel niet om in te gaan. God heeft Zijn Zoon gezonden tot redding, maar als ze de weg niet weten, laat staan de sleutel.. De wereld kan maar op één manier het evangelie ontvangen, wij kunnen de sleutel aanreiken aan familie, bekenden.

De gelovigen als zaadjes uitgestrooid over de aarde. Daar zit kiemkracht in. Ze verkondigden Jezus als Heere. Het geloof van een mosterdzaadje. Hele gewone mensen gebruikt de Heere. Maar het gaat niet van een leien dakje. Maar dwars erdoorheen gaat God Zijn weg. Lammen, kreupelen worden genodigd. Wat een geluk bij een ongeluk, bij de puinhopen van het kerkelijke leven – God gaat Zijn weg.

Cyprische, Cyreneïsche mannen (vers 20); verstrooiden (vluchtelingen). Weten wij, Wie Hij is? Loopt onze mond er van over? De Alfa en de Omega, Die de geschiedenis tot zijn doel zal brengen. Ik stel Hem mij gedurig voor mij. We hebben een getuigenis in ons hart als we Hem liefhebben. Geen vaag Christusbeeld dat we opsluiten in onze bevinding, of iemand Die alleen een religieuze opkikker geeft. Maar de Heere, die de Schepping redt van de eeuwige ondergang. We ontdekken Wie Hij is door het woord, niet in ons gevoel. We kunnen zo bezig zijn met onszelf, bezinning tot en met, vervallen tot een frisse vorm van vormendienst. Dat het om Hem mag gaan! Hij openbaart Zich door het Woord. Dat we wat over Hem kunnen vertellen.

In Antiochië stond de Heere centraal in de tekst. Daar worden ze naar Hem vernoemd: christenen. Hij is het leven en wij hebben de sleutel. Wat zal het einde zijn van al die mensen om ons heen? Laat je met God verzoenen! Er is werk aan de winkel om het evangelie door te geven; het had grote vrucht in die goddeloze stad Antiochië. Als de Heere met ons is, weet je soms niet wat je ziet.

Het leven veranderde radicaal met deze bekering. Zij geloofden in de Heere Jezus en bekeerden zich. Niet in een leer maar in Iemand. Een Geloofwaardige. Gods woord is betrouwbaar. Vast en zeker weten, kennis van God. Geloven is voor geloofwaardig achten. Je hoefde het manna maar op te eten om in leven te blijven. In de geloofsvereniging wordt Zijn leven uw leven en andersom. Uit met ons gezwoeg en zelfhandhaving, we mogen komen zoals we zijn. Het brengt kosten met zich mee, maar die heeft Hij voor Zijn rekening genomen. De diepste oorzaak van onze ellende weggenomen, de zonde, -schuld en -macht. Geloven in Hem gaat nooit samen met geloven in ons zelf, maar schuldbelijdenis. Om te ontvangen wat Hij van ons wil maken. Opgebouwd worden in Hem, niet in onszelf.

Geloof en bekering. Een bekeerd mens betekent voor ons vaak,‘een mens waar God in werkt’. “Je moet bekeerd worden”. Nee: bekeert u! Een radicale zaak, in de Bijbel. Een totale omkering van onze ik-gerichtheid. Dat brengt strijd met zich mee, geen geriefelijk leven! Sommigen willen ons dat doen geloven. Geconfronteerd met de gevolgen van het volgen van Jezus haken sommigen dan af. Het gaat dan toch om mij; maar Hij moet centraal staan in ons leven. Het gaat om Zijn heerlijkheid. De gelovigen ontvangen echt zegeningen: vergeving van zonden, inwoning van de Heilige Geest, het eeuwige leven, vruchten van de Geest. Maar de pelgrimsreis begint: strijd.
Het leven is mij Christus, zegt Paulus. Geen autonoom denken, Zijn kruis op nemen en Hem navolgen. Ons leven te leven in Zijn weg. ‘Wat zou Jezus doen?’ niet alleen op je armbandje, maar in je hart geschreven. Een weg van gehoorzaamheid. Wij hebben het makkelijk hier in het Westen, dan mag ons leven toch wel helemaal in het teken staan van Hem.

Veilig strand voor ’t oog, maar wel onderweg. Het neemt je leven in beslag om bij Hem te blijven. Paulus en Barnabas zouden in Antiochië nog lang ‘staan’; om een Bijbels fundament te leggen. Mogen we bewaard worden bij Zijn woord. Inzicht te krijgen in wat verlossing is – je komt nooit uitgekeken. Ook om door te geven aan onze naaste. De overwinning is zeker. Dichtbij Jezus. Een getuigenis van de hoop die in ons is, van de Heere zelf. Jezus Christus: De wijsheid Gods en de kracht Gods.

Edit