Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2006-04-09 10:00:00	ds. P. van de Voorde (Wijngaarden)		Afscheid van P. van der Voorde, die zijn leer-vicariaat afsluit

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
Luc 22:31-34	Luc 22:24-34	2006-04-09.1013.mp3 (Preek, 16kPro, 4.7Mb) 2006-04-09T.101.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 11.4Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Een les die Petrus leert dwars door zijn verloochening heen. Mogen wij onszelf herkennen!

Geestelijke groei
Het voornemen van Petrus, het voornemen van satan, de voorbeden van Jezus.

Al doende leert men. Met vallen en opstaan. Ook als we oud zijn. Er is steeds meer te leren. Zeker in het geestelijke leven. Dat zien we aan Petrus. Het zou zijn leven voorgoed veranderen. Een les die hij nooit meer zou vergeten. Het geloof in Simon zou plaats maken voor het geloof in de Heere Jezus en Zijn voorbede. Hij kent Petrus als een Zijn schaap. Doorgrondt hem als ouder die een kind omhoog ziet klimmen op een klimrek, vol van durf en overmoed. De ouders gaan dichter bij het klimrek staan, als het kind roept, papa, mama ik kan niet meer...
De Heere Jezus werd overgegeven voor een verloren wereld. Hij houdt Zijn hogepriesterlijke hart vast voor Petrus. Zijn verloochening maar ook zijn Eigen voorbede wordt voorzegd. Maar Petrus wil er niet van weten: `ik ben bereid in de dood met u te gaan`.

De ijver en het vuur van Petrus zijn toch geweldig? Bij een bijbelstudie over discipelschap had hij op het puntje van zijn stoel gezeten! Radicale toewijding, dat hebben we nodig vandaag de dag! Een ijzersterk geloof. Reken maar dat er kracht en bezieling van Petrus uitging als hij getuigde van zijn voornemen met flikkerende ogen. Geweldig. Zouden we ons niet herkennen in deze Petrus, als er niet in de Bijbel geschreven was van zijn verloochening? Diep onder de indruk! Zulke mannen hebben we nodig in de kerkenraad. En plotseling, vlak na het Avondmaal klinkt: Simon, ziet! Let op! De satan heeft jullie zeer begeerd als tarwe de ziften. Jullie – de discipelen, maar Petrus wordt in het bijzonder aangesproken. Jezus doorgrondt en kent ons, onze plannen. Hij roept Petrus terug tot zichzelf. Jongeren, vurige christenen, staan wij nog open voor deze oproep? Vragen wij ons nog af – zou ik het er beter van af brengen? De Heere Jezus wil ons tot de waarheid brengen, tot het fundament van de voorbede, de herderlijke zorg. Petrus zal te pletter lopen op zijn eigen rots.

De satan heeft ook een voornemen – om als tarwe te ziften – het koren scheiden van het kaf en de grond en stof. Maar niet om het goede te bewaren, maar om het weg te nemen, zodat het teloor gaat. Innerlijk borrelden de vragen op toen Petrus Jezus zag ondergaan als een verliezer. Gij zijt de Christus, had hij eens getuigd. En Jezus zei: het is Mijn Vader die jou dit heeft geopenbaard. Dat geloof verbindt hem en ons met Jezus. Satan heeft permissie gekregen jullie uit te ziften. Verdachtmakingen in te blazen in jullie hart. “Is *deze* man de zoon van God? Denk na, Petrus, gebruik je hersens! Geslagen, bespuwd, machteloos. Gaat hij de wereld redden, ja?”
Velen in onze samenleving kunnen dat niet meer meemaken. Zoveel twijfel over de waarheid van het woord van Jezus. Het neemt hand overhand toe, ook onder onze jongeren. Is het allemaal wel waar? Klopt het allemaal wel? Er zijn nog zoveel andere meningen in onze dagen. Twijfel.. Arme Petrus, arme christen, die zijn tegenstander niet kent; Zo vol van zijn eigen vuur en capaciteiten. Hij zal Jezus belachelijk te maken als die ‘man van smarten’. Zoals zovelen vandaag doen. De wereld werd daar gered, God openbaarde zich in glans en heerlijkheid. Word je uitgelachen om het geloof op school, jongeren? Uiteindelijk verzocht om maar mee te gaan lachen, om Hem zelfs los te laten.
Of is er die rode draad in ons hart? Dat we die stap niet kunnen maken om Jezus Christus los te laten. Het geheim van het geloof in de bodem van je hart. Die stap heeft ook Petrus nooit gemaakt.

Als het gaat om mijn voornemen, mijn heldendom – het sneuvelt. Zij trekken het alleen niet. Verlost van onze eigenwaan, als we Petrus zien wijken uit de zaal van Kajafas als een `loser` in de nacht. Wij zullen het er niet beter af brengen.

Maar ik heb voor jouw gebeden, dat je geloof niet ophoude! Dat is evangelie. Jezus laat Petrus niet los! Gevangen in Zijn voorbede. Zodat ons vasthouden niet meer op ons eigen werk maar op het woord van Jezus is gebaseerd. Als Hij alles voor u is, uw leven werpt op Zijn volbrachte werk, dan moeten we herkennen wat hier geschreven is. Moede kom ik, arm en naakt, tot die God die zalig maakt.
Wat had Petrus nog over? De satan had niet gewonnen – Petrus geloof was ontdaan van alles wat van Simon was. Hij mocht weten: geloof is een gave van God, staande en trouw blijven was niet zijn eigen kracht, maar genade van God. Geeft dat geen rust?! Om zo’n voorbidder te hebben. De verzoeking was groot om ook te zeggen: als je de zoon van God bent, kom af van dat kruis. Hoe zou het gestormd hebben in het hart van Jezus! Hij was de Eeuwige Zoon en is staande gebleven tegen de vorst der duisternis, trouw gebleven aan de zending van Zijn vader. Opdat Hij voorbede zou kunnen doen voor tobbers en mislukkelingen vandaag. Dat wij zien op Jezus! Die parel van het geloof, schittert dwars tegen onze zonde en zwakheid en struikelen in, zodat we gaan bouwen, niet op onze eigen naam, maar op Zijn naam alleen.
Hij bidt voor ons, Hij houdt het geloof in ons levend. Herkennen we het ook? In de bodem van ons geloofsleven. Ja prijs Zijn heerlijke naam – het is alles genade. Het kan nooit meer stuk! Het ligt vast in die voorbede van Jezus. Maar we moeten het vaak leren door schade en schande heen, zodat we het beseffen, het kan niet meer stuk.
We hoeven elkaar niet op te jagen met radicaliteit - het is resultaat van Zijn werken. U bent het die mij de kracht geeft U te dienen, en te groeien in toewijding en overgave. In besef van onze eigen zwakte. Dan ga je roemen in de Heere, alleen Hem de eer. `Mijn genade is u genoeg`. Zwak zodat de kracht van Christus in mij wone.
Dat we elkaar mogen wijzen op Hem, de kracht ontvangen van Hem om Hem te dienen.
Hij kon zijn broederen versterken - dat moeten wij ook. We moeten vaak wel veel leren voor we vruchtbaar kunnen worden voor elkaar.
In een brief van Petrus aan verdrukten spoort hij ze aan om trouw te blijven. Hem te dienen en dat het gezien mag worden. (1Petr 5:10) “De God nu aller genade, Die ons geroepen heeft tot Zijn eeuwige heerlijkheid in Christus Jezus, nadat wij een weinig tijds zullen geleden hebben, Dezelve volmake, bevestige, versterke, en fondere ulieden.”

Edit