Edit|
EditReeks Samenvatting:
Zoals u misschien weet, ben ik gevangenis predikant; ik wil echter ook in een gemeente preken zoals ik in de gevangenis preek.
In de gevangenissen zitten geen mensen die zondiger zijn dan wij, maar ze kennen wel heel goed de gevolgen van de zonde.
“Uit genade zijt gij behouden door het geloof”. Min of meer de grondslag van de reformatie. Vraag en antwoord 60, vertaald: alleen door een oprecht geloof in Jezus Christus, waardoor God mij beschouwt alsof ik nooit enige zonde gedaan had. Wat is een oprecht geloof? Dat ik alles wat God openbaart als zeker en waar beschouw, en er volstrekt op vertrouw, dat ook aan mij genade geschonken is, alleen maar omdat God barmhartig is. Niet alleen schuld en zonde, maar ook vergeving en verzoening. God verzoent ons met zichzelf door Christus. Een vraag die nooit met rust laat: Heeft God Zich met mij verzoend?
Wat is het wezen van het geloof? Verdienstelijke gebeden, rituele handelingen, offers? Veel godsdiensten leren dat mensen tot God moeten opklimmen, verdiensten opbouwend, langzamerhand. Christus kwam met een andere boodschap. God wil de mensen ondanks alles aanvaarden. Een vader die Zijn kinderen liefheeft, ook al zijn ze nog ver afgedwaald... Tussen ouder en kind is er liefde en Hij is als een Vader die ons liefheeft. Geloof het maar – je kunt terug komen. Hij zal ons niet van Zich afstoten. God is niet geïnteresseerd in loonarbeiders of aannemers. Hij vraagt niet prestaties, maar de hele mens, die zich vol vertrouwen aan Hem kan overgeven. Dat kan alleen wanneer Gods liefde in ons hart weerklank heeft. Het geloof wordt door die liefde gedragen. Het vraagt slechts een hand die we vol vertrouwen leggen in de hand van God.
Dit vindt altijd protest: ‘Dat is toch goedkoop! Je doet maar raak en Christus betaalt de rekening?’ Als je echter alleen goede werken doet voor de uitbetaling van die `verzekering` - als je er mee zou stoppen wanneer uitbetaling uit zou blijven – wat is dan het nut? Je hebt een te hoge pet op van de menselijk verdienste. Op een krant staand zou je dichter bij de hemel zijn...?
Het is een misverstand; je kunt zoveel geloven. Zijn er ijsberen op Groenland – niet zo spannend. Het gaat hier om het geloof dat vertrouwt op leven en dood. Vertrouwen dat God je heeft gewild. Dat je er niet zomaar bent, maar dat je er bent door Zijn wilsbesluit. Even mee doen op die stroom van de tijd. 50, 60, 70 jaar en als we sterk zijn 80 jaar. Er was eens een kleuter, in de grote stad; hij was verdwaald. Hoe verder hij ging hoe minder hij wist. Een agent nam hem mee. Angstig en wanhopig zat hij te snikken, helemaal verlaten, de weg naar huis wist hij niet meer. Totdat hij naar de telefoon moest komen en zijn vader zei: “wees maar niet bang, ik kom je zo halen”. Alles was precies hetzelfde. De weg wist hij nog niet, de agenten en het bureau waren nog even groot, en toch was alles anders geworden. Ik kom je halen, en het jongetje vertrouwde zijn vader en wist dat hij zou doen, wat hij zei. Dit geloof bedoelt Christus. Het volstrekte vertrouwen in Zijn Vader. Ik ben er voor jou, Ik kom jou halen. Existentieel geloof – een geloof dat je laat bestaan. Dat is niet goedkoop – het vraagt meer dan prestatie. Het vraagt je hart, je wezen.
Maar wij zelf protesteren wij ook! Wij kunnen het niet verdragen met lege handen voor God te staan en te geloven in de vergevende liefde van God. Het is toch veel aantrekkelijker om een beetje tot God op te klimmen, niet als bedelaar voor God te verschijnen. Een beetje staat van dienst... Wij doen iets en God staat voor ons in? Dan eist God ook het volle pond. Dan wordt er afgerekend. Maar voor wie gelooft in Gods liefde door Christus, ligt de relatie met God niet in sfeer van zakelijkheid maar van liefde!
Een opdrachtgever beoordeelt het kunstwerk van de kunstenaar op compositie, kleurstelling, keuze van het perspectief en als het te licht is, wordt het afgekeurd. Maar als hij thuis komt zegt hij tegen de tekening die zijn zoontje gemaakt heeft: wat een prachtige tekening! Geen beoordeling, en ook geen tekening bedoeld als koop, in opdracht. Maar uit liefde gegeven en aanvaard.