Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2006-09-17 17:00:00	ds. A. van Vuuren (Amstelveen)

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
Gen 17:1	job 22:15-27 open 1:1-8 gen 17:1	2006-09-17.1713.mp3 (Preek, 16kPro, 4.3Mb) 2006-09-17T.171.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 9.2Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Eel Shadai – God de Almachtige
1. Uit het spoor, 2. Op het spoor, 3. In het spoor.

Bent u wel eens in de verkeerd trein gestapt? Zo druk in gesprek op het mobieltje – onderweg ziet u het - in de verkeerde trein. Dat kun je weer goed maken. Maar geestelijk op het verkeerde spoor zitten is veel erger. Abram geraakt uit het goede spoor. Ongeloof en ongeduld brachten Abram en Sarai ertoe zelf aan het werk te gaan, wilden ze nog nageslacht krijgen. Dat kind zou op naam van Sarai komen te staan. Een kunstgreep. Ze zijn in de verkeerde trein gestapt. Hoge ruzies. Hagar liep weg maar ze keerde onderdanig terug. De geestelijke rust was daarmee niet terug. Het lijkt wel of er nooit iets van de Heere bij is in het leven van Abram. Maar toch was de Heere 5 keer in zijn leven verschenen. Gods-ervaringen te over, dus, in 11 jaar tijd. Herkent u daar iets van in uw leven? Abraham moest leven uit het geloof tussen die openbaringen door en daar komt het voor ons ook op aan.
Er is sprake van een lange geloofsinzinking. Romeinen 4 ziet geen wankeling in zijn geloof, dat moet slaan op de tijd ervoor of erna. 86 jaar was Abram toen Ismaël geboren werd. Op zij 99e verscheen God weer. Een lang blanco. Had hij in die tijd maar geleefd door het geloof.. Hij heeft de Heere niet nodig, hij kan het zelf. Met trots moet hij toch de groei van Ismaël hebben waargenomen. Zou zijn geweten niet begonnen zijn te klagen? Hij heeft de gemeenschap van het verbond verbroken. Heeft hij er geen last van? Mag zo’n mens rekenen op een Godsopenbaring?

Maar God komt hem op het spoor. Daar waar Abraham zich bevindt. De Heere laat niet varen het werk van Zijn handen. Wat is hij verachtert in de genade. Heb je dat op school wel eens? Ging je liever met je vriendje spelen? Erger als het gebeurt op de School van God. Als Hij nooit meer opgekeken had – Hij zoekt echter Abraham op – Hij is getrouw, God, de Almachtige.

‘Ik ben God de ontzagwekkende’ zegt de NBV. Gezag is belangrijk, maar is Hij dan niet (meer) Almachtig? Of: proberen wij Zijn almacht te doorgronden met ons kleine verstandje? Hoop aan hopelozen, troost aan troostelozen. Wat houdt het allemaal wel niet in. De Heere weet uitkomst te brengen. God kan een aantal dingen niet: Hij kan Zichzelf niet verloochenen. Hij kan niet liegen, je kunt dus van Zijn beloften op aan.
El (God de schepper) Shadai (`grote berg`)
De Heer is groot en hoogverheven. Klein voelen we ons bij zo’n grote berg. Maar het is ook een beeld van standvastigheid. Het bestuur van deze wereld valt onder Gods almacht ook het lijden in de wereld. In Job komt het woord zo vaak voor! Naomi: de Almachtige heeft mij bitterheid aangedaan.
In het geloof weten we tegen Hem niet als een berg op te zien, maar als een sterke Vader. Ik geloof in God de Vader, de Almachtige. Eerst het vaderschap. Of: de almachtige vader. Ziet op die berg van zonden, let dan op het kruis. In de onmacht aan het kruis toont God de almacht van Zijn vergevende liefde.

Misschien scheppen jullie wel eens op over hoe sterk je vader op. Mijn vader kan ..... Mijn Vader kan alles. Almacht is heilsmacht. In de catechismus heeft almacht steeds te maken met de vaderlijke zorg naar ziel en lichaam.
Zou er iets voor Mij, de Heere, te wonderlijk zijn? Dat zegt Hij tegen u die zo met zichzelf in de knoop zit, die opziet tegen die ingrijpende operatie; die niet meer verder kan van verdriet, en tegen jou die zo vastgeroest zit in een die verslaving. Verwacht het van Mij en Ik help je erdoor, door de kracht van de Heilige Geest. Ik ben de Almachtige, zo openbaart Hij zich aan Abram tot zijn troost.

Maar Abraham gedroeg zich of God niet almachtig was. Denk niet te klein van Mij, Abram! Beschamend maar ook troostrijk.

Abraham wordt weer in het juiste spoor gebracht. Geestelijk wandelen voor Gods aangezicht. Dat kan een mens niet van nature.... God de Almachtige roept u er toe! Door de kracht van Zijn Woord en Geest. Van onszelf hebben wij er geen zin in. We wandelen in de duisternis van onszelf af. Voor Zijn aangezicht – dat wil ook zeggen, onder Zijn bescherming. Ook: de Heere ziet alles, ik heb mij te wachten van de zonde. Je daden, maar ook je diepste innerlijk. Wees oprecht, en wandel in oprechtheid. Op één doel, het grote doel gericht. Weer christen met een ongedeeld hart. Niet God wat en de wereld wat. Sarai zeg dat je mijn zus ben, opdat het mij wel ga...
Wandelen met een ongedeeld hart. Gods kind heeft juist zo’n last van die dubbelheid. Die trekkracht van de zonde. Een vermaak in de wet van God, maar ook een zondige wetmatigheid. Innerlijk verscheurd erdoor. Nijg mijn hart en voeg het saâm; Heer maak mijn hart toch één.

Hoe reageren wij? Abraham gaat hier door de knieën. Gaan wij door Gods woord ook letterlijk door de knieën? Onze lichaamshouding doet er wel degelijk toe. Wat zegt het als je er onverschillig bij zit, bij bijbellezing, bidden en prediking? Half hangen en kauwend. Je zielsgesteldheid kan er niet rechtstreeks van worden afgelezen, maar Calvijn wilde ook knielbanken in de kerk. Er zijn meerdere eerbiedige houdingen.

Komt, buigen w' ons dan biddend neer;
Komt, laat ons knielen voor den HEER',
Die ons gemaakt heeft en verkoren.

Edit