Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2006-11-01 19:30:00	ds. M.M. van Campen (Rotterdam-Zuid)

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
Psa 103:1-5	Psa 103:1-22	2006-11-01.1913.mp3 (Preek, 16kPro, 7.0Mb) 2006-11-01T.191.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 11.7Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Dankbaarheid is een wezenlijk onderdeel van de ware godsdienst, dat kan niet gemist worden. Ellende, verlossing en dankbaarheid zijn niet los verkrijgbaar. Dankbaarheid is een stuk groter dan ellende in het Leerboek van de kerk. De dankbaarheid komt niet pas in de hemel. De lofpsalmen zijn ook talrijker dan de klaagpsalmen.

Loof den Heer
1. De zanger van Gods lof, 2. De oproep tot Gods lof, 3. De redenen voor Gods lof

De hemel is vol met blij danken, de hel met bitter klagen. Een vrucht van de Tweede Geboorte, klagen is er een van de eerste, evenals vloeken en mopperen. Blij zijn is menselijk, dankbaar zijn is geestelijk. Een muilezel slaat achteruit tegen de moeder waar hij van gedronken heeft. Kwaad voor goed vergelden... Ik heb je leven gegeven – sla je Mij nu in Mijn gezicht? Heb Ik je het leven gegeven om raak te zondigen? Het dankbaarst is nog een hond; het likt de hand waarmee hij geslagen wordt.

Psalm 103 is een van de mooiste, bekendste, ook een geliefste psalmen. Een topper. Je kunt het zingen bij een rouwdienst! Gelijk het gras is ons kortstondig leven. Vers 8, en vers 9 als ook duidelijk was waar iemand heen is. Het staat op een doopkaart – ‘zoals een vader zich ontfermt over de kinderen...’. In het avondmaalsformulier staat het ook. Zelfs op je sterfdag. Johannes de Heer werd geboren in 1866. Een jaar later stierf zijn moeder. Ze stierf in volle vreugde tijdens het zingen van Psalm 103... het goede tot verzading toe ontvangen.

1.
Een psalm van David, loof de Heere mijn ziel. En daar eindigt het mee. Loof de Heere... Gij mijn ziel – David zingt er bovenuit. Dat zal in de hemel ook zo zijn. Ik zal het hardst zingen. Nee, ik, zegt u. Precies! Ik mag Hem loven als mijn Bruidegom en Koning. Wat is geestelijk leven? Gewoon leven, je doet niet eng of gek, gewoon leven + loven. Niet gewoon + bidden. Loven kun je niet nalaten.
Loof Zijn heilige naam, en vervolgens vanwege Zijn grote daden. Wie Hij is en wat Hij doet. Lankmoedig en genadig ... de deugden van God. En vervolgens wat Hij ‘wel’-doet, een weldaad – Hij doet onze overtredingen van ons. En voor wat Hij NIET doet: Hij doet ons niet naar onze zonde, Hij blijft niet altijd twisten, toornen. Reden te meer om Hem te prijzen en loven.
Hij is zeker nog jong? Nee, David is al op leeftijd hier, waarschijnlijk aan het einde van zijn leven. Dof, afgesloofd? Nee. Zo fris op zijn oude dag, zijn harp hangt niet aan de wilgen.
Hij heeft wat meegemaakt – een pas geboren kind moeten afstaan. Absalom trapte tegen hem als een muilezel. Al wat gij hebt misdreven... dat was er ook.
We zijn mensen van stof en as. Als gras dat zo bloeit, zo weg is. Kwetsbaar, klein, nietig. Maar zoals een vader zich ontfermt – zo doet de Heere dat. Zo hoog, breed, innig is de Heere. Dankbaarheid is niet je centjes tellen. Maar gaven geven en opzien naar Hem die het gaf.

2.
Loof de Heere, mijn ziel. David houdt een zelf-gesprek. Hij spreekt tegen zijn eigen innerlijk. Je moet jezelf wel eens onderhanden nemen. Ik spoor je aan om de Heere te loven. Dat zie je vaker in een Psalm, dat mensen tegen zichzelf spreken. O mijn ziel wat buigt ge u neder. Vertrouw op Hem, en loof Hem. Loven en danken zijn kennelijk niet onze sterkste kanten. David bestraft als het ware zichzelf. Heb je geen reden om te danken? “’k Heb niks om voor te danken, dominee” – nou neem bijvoorbeeld dat je nog hier op aarde bent en dat je nog zalig kunt worden... Leer me dat, Heere. Gek dat dat niet vanzelf gaat, hè? Je kinderen moet je het ook inprenten: wat zeg je dan? Dankjewel. In de hemel hoef je je niet meer op te wekken. Vaak zwijg ik - ik zing niet mee. Ik mopper, ben het er helemaal niet mee eens. Altijd wat te zeuren – laten we samen beginnen een lofzang te zingen. De dienst moet zó beginnen, dan zet je niet te laag in.

Wat doe je in de kerk? Prof dr. A.A. van Ruler schreef in de jaren zestig een boekje: ‘Waarom gaan we naar de kerk’. “Om bekeerd te worden” – is dat de hoofdreden? De belangrijkste reden is om de arbeid van de lofprijzing te volbrengen. Om een preek te horen? – nee, om God te loven en te prijzen. Waar Hij geprezen wordt, is Hij aanwezig, Hij woont op de lofzangen van Israël. Maar dan moet je het wel goed doen: alles wat binnen mij is. Niet alleen op de lippen. Mijn verstand, mijn wil, mijn hart. Daar heeft God Zijn vreugde in.
Vergeet niet een van Zijn weldaden. Want God heeft ze gedaan. Niet eraan voorbij leven. Ga ze maar eens tellen, vergeet er geen.

Zal je me niet vergeten, vraagt Jozef de schenker... Hij vergat hem. Wat ondankbaar. Wat vergeten we onze Weldoener...
Mijn boosheid, mijn drift, een berg vol. En bij Hem is een berg van genade. Als je die ene berg niet ziet, dan zie je die andere ook niet. Beide moet je zien. De goedheid van God en daartegenover wat ik ben voor God... daar ligt het wonder tussen. Niet te begrijpen, dat God bezig blijft voor iemand als ik. Dat hij omkijkt naar een dode hond als ik ben, als Mefiboseth

Tellen. Kraambezoek heb ik afgelegd. En trouwerijen – er zijn er meer geweest dan de begrafenissen. Dat was in mijn vorige gemeente andersom. Dat is een zegen. Godgeheiligd zaad op de erf van het verbond. Er was Avondmaalviering door nieuwe `gangers`. Van sommige kan ik daar heel blij mee zijn. Jubilea, bevestiging van ambtdragers, belijdenis, examens gehaald, een baan gekregen. We zijn geboren op een plek, niet als heiden van God gescheiden, niet als baby’tje met HIV besmet in Afrika. Johannes de Heer zegt, ik was 30 jaar toen God in mijn leven kwam – stel je voor dat je 29 was en je verongelukt... tot mijn 30ste bleef ik een verloren zondaar. Toen wist ik mij behouden voor de eeuwigheid. O happy day, toen je de Heere Jezus in leven mocht binnen laten – een reden om Hem te aanbidden!

Dan is Zijn goedertierenheid geweldig, over degenen die Hem vrezen. Stromen uit het liefdeshart van God.
‘Ik heb het moeilijk gehad, dominee, dit jaar, in mijn jeugd...’ Denk eens aan dit versje: Drukken 's levens zorgen u soms zwaar terneer,
schijnt het kruis te zwaar u, zeg het aan de Heer.
Tel uw zegeningen, wil op Jezus zien,
dan zal 't harte zingen en de zorgen vliên..
‘Je hebt zeker weinig meegemaakt, dat je dat zo zegt? Kan je het met een versje afdoen, als je werkelijk door het leven gebukt gaat? Ik probeer je een handvat te geven.
Als het kwaad komt, en het is gekomen; kan Hij het dan ten beste keren? Er is geloof voor nodig om dat te kunnen beamen. Als het moeilijk is, moet je geen zware kost hebben. Stukjes van Corrie ten Boom, kort, maar er zit altijd wat bij. Ze kwam eens op een weefschool. Als je een fout maakt, wat doe je dan? Begin je dan helemaal opnieuw? Nee, onze leraar is zo’n groot kunstenaar, dat als wij een fout maken, dat hij die gebruikt om het patroon nog mooier te maken... geef je fouten en mislukking en tegenslagen, geef het aan de Heer. Zo’n Meester ‘kunstenaar’ hebben wij, dat Hij het kwade ten beste kan keren. Wat ik niet kan herstellen kan, zal Hij ten beste keren. Zie je dat? ‘Nee, dominee’. Geloof je dat?

3.
De reden voor Gods lof. Waarom kan en wil hij God loven? David neemt er een greep uit. Hij schept een hand vol. Hij vergeeft al uw ongerechtigheid. De allergrootste weldaad. Hij maakt de verhouding tussen mij en Hem weer goed. Er waren verhinderingen. AL. Niet veel, niet het meeste, maar alles. Bepaalde zonde in mijn leven kun je blijvend last van houden – al. Hij komt nergens op terug.
Wat een weldaad dat God mij wil gebruiken om dat evangelie te verkondigen. Hartje Rotterdam. Er is vergeving bij de Heere, hoeveel het zij. Dat is het hart van het evangelie. Zonden worden vergeven.
Het geeft aan de jubeltoon een diepgang. Een loftoon alleen kan iel klinken, door de bastoon van de vergeven ongerechtigheden wordt het dieper. Die vergevende liefde van God, hoe meer je je eigen ongerechtigheid betreurt, te meer weet je God te loven. De waarde van Zijn bloed kun je dan aanbidden.

Hij vergeldt ons niet. Anders was er voor ons geen doen aan. Al mijn ongerechtigheden liepen op Hem aan. De Heere Jezus kreeg de volle laag voor mijn zonden, mijn schuld. Geen enkele zonde laat Hij ongestraft! Je draagt het of straks zelf, of mag door het geloof weten dat het door een Ander gedragen is. Hoe kan ik daar in delen, dominee? Maar op één manier. Op schuldbelijdenis is er bij God schuld vergeving. Ik bekende aan U oprecht mijn zonden... Schuld kan alleen bedekt, als het is ontdekt. Het verjaart niet. Ik was bij een oude mevrouw – al die zonde, ik vergeet een boel, maar die komen zo helder terug alsof ik ze gisteren heb bedreven. Ik zal ze ordentelijk voor ogen stellen - Maar God wil ze verzoenen, allemaal. De tijd slijt het niet uit, maar het kan bij God wel worden uitgedelgd.

Dat is het grootste.

Voorts: Die alle krankheden geneest. Je lichaam is ook door God geschapen. David was ziek geweest, de Heere is een Heelmeester. Hoe is dat bij u? Ik ben in het Clara en Ikazia geweest dit jaar. Een aantal van u is ziek geweest of geworden, en werd weer beter. U kreeg pijn en er was een medicijn voor. Hoorproblemen, er zijn gelukkig apparaten. Ik ben geopereerd aan staar – gelukkig dat er wat aan gedaan kon worden. Ik liep zo krom, heup en knie operatie – weer thuis. God zorgde dat er middelen waren. Psychisch in de knoei. Suïcidaal, stemmen in je hoofd - zelfverwondingen. Ik heb een psychiater gevonden en de pillen sloegen aan. Loof Hem. Die uw krankheên kent. Een gelovige ziet daar Gods hand achter. De Heere Jezus weet wat ziekte is. Je loopt om een ongeluk op straat heen. Je kunt ook niets. De Heere Jezus kent ze en loopt vervolgens niet door. Hij doet er ook wat aan.

Die uw leven verlost van het verderf. De eeuwigheid voor me, maar van de rand van het graf werd ik weggehaald; ik mocht nog een poosje blijven.
Kronen met goedertierenheid en barmhartigheden. Genade en ook nog een kroontje, wonderlijk! Een kroon, gevlochten van barmhartigheden. Hoeveel koningskinderen zitten er in de kerk? Ik mag leven van Zijn onverdiende weldaden. Gods kinderen hebben iets feestelijks, iets koninklijks.
Die uw mond verzadigt met het goede – Avondmaal is er ook gevierd, de afgelopen tijd
Die uw jeugd vernieuwt – als een arend – vogels zijn in de rui. Een adelaar wordt helemaal kaal, oud en ziek en treurig ziet het er uit. Maar nieuwe veren groeien er weer aan. De veerkracht komt terug. Hij vliegt weer, rechtstreeks naar boven. Wie de Heere verwachten zullen de kracht vernieuwen en opvaren op vleugelen. Ik verlang daar zo naar, vernieuwing in het geestelijk en gemeentelijk leven. Soms lijkt het .. - we hebben geen puf meer. Er komt niets van de grond – niemand heeft tijd, druk druk. Vleugellam. Dominee, zeg nu eens, dat ze eens wat moeten doen. Als de geest gaat werken, dan komt het van de grond. Ik zoek de dingen weer die boven zijn, en mijn geestelijk wordt weer vernieuw. De eerste liefde komt weer terug. Daar verlang ik naar en ik kijk naar die God van Psalm 103.
We kijken vol bewondering naar die Weldoenener, die het doet enkel om Jonathans wil.

Tel uw zegeningen, tel ze één voor één,
tel ze alle en vergeet er geen.
Tel ze alle, noem ze één voor één,
en ge ziet Gods liefde dan door alles heen.

Edit