Edit|
EditReeks Samenvatting:
Jezus was toch de Zoon van God? Hij kwam op aarde om te lijden; nog maar drie dagen, en dan zou Hij opstaan... Waarom is Hij er zo door van slag? De Bijbel tekent hier Christus voluit als mens. Eerst was Hij verheerlijkt – volkomen God. Moeilijk bij elkaar te krijgen. Geloven zonder te begrijpen – dat zijn we niet gewend. De stof op school moet begrepen worden. Moet het verstand op nul?
Nou, zo vreemd is het nu ook niet. Een voorbeeld uit de natuurkunde – een harde wetenschap, toch. Het licht is niet vanuit één perspectief in het vizier te krijgen. Licht gedraagt zich als golf. Maar latere experimenten laten ook materie-eigenschappen zien. Het kan niet goed begrepen worden. Maar het is wel zo. Niet tegenstrijdig, maar het laat zich niet goed begrijpen. Zo laten de gegevens uit de Bijbel maar één conclusie toe. Jezus was volkomen mens en volkomen God. Maar wij gaan er aan trekken: Hij zal toch wel wat meer mens geweest zijn dan wij, of wat minder God dan de Vader. Nee.
Nergens zo door en dood menselijk als hier in de hof van Gethsemané. Hij begon verbaasd en zeer beangst te worden, tot de dood. Er zit een opklimming in. Drie trappen.
Waarom verbaasd? Hij had toch al zo lang op Zijn dood toegeleefd? De verlorenheid en verlatenheid was nòg verschrikkelijker dan Hij had gedacht. Sommige dingen weet je pas, als je ze echt hebt meegemaakt. Alleen verder te moeten zonder je man en vrouw – toen merkte ik pas hoe erg het echt is.
Ontsteld, ontzet. Het schokt Hem meer dan Hij ooit had gedacht. Hij steekt Zijn hoofd niet in het zand om het zo te zeggen. Hij doorleeft het helemaal.
Zeer beangst. Ik stamel maar wat – kunnen we bij nadering er wat over zeggen? Er komt een muur op Hem af, die Hem verpletteren gaat, onveilig, prijs gegeven aan de machten. Verder dan schrik of vrees. Vrees is heel concreet. Angst is beklemmender, zonder dat je weet waar het gevaar precies vandaan komt. Het gaat niet goed – ik ga de afgrond in.
Mijn `psyche` is rondom bedroefd tot stervens toe, staat er letterlijk. Straks zegt Hij: wat van Mij bij Mozes, de profeten en de psalmen staat, dat moest allemaal vervuld. Er daalt een doem op Hem die Hem de levensadem afknijpt. Banger voor het leven dan de dood. De dood doet een appèl op je. Gruwelijk. Als het je overkomt – weet dan dat je niet alleen bent, want Hem overkwam het ook. Jij bent een kneusje? Je bent alleen echt mens. Kijk maar naar Hem. Een diepe troost in deze geschiedenis. Hij weet wat het is. Andere mensen bedoelen het vaak goed, maar begrijpen het net niet helemaal. 'Kijk nou eens naar wat je allemaal wel hebt' – dan voel je je alleen maar schuldiger. Alsof je altijd wat er in je leeft moet wegstoppen. De Heere Jezus stopt het ook niet weg. Het praat erover met Zijn vrienden. Blijf hier en waakt met Mij. Hij heeft hen nodig!
De eenzaamheid is het ergste. Het ergste beeld: kinderen die alleen komen te staan – 'Mama!!' en niemand komt.
De discipelen hoeven niets te doen. Geen pastoraal of therapeutisch gesprek? Als ze er maar zijn. Als je je ouders maar hoort - dan kun je lekker gaan slapen. Waarom waken kinderen bij het sterfbed van hun ouders, opdat ze niet moederziel alleen zijn.
Laat Me niet alleen. Bespaar Me dat allerergste! Maar ze doen het niet – dat is wat. Ze zijn er niet bij, ze slapen. Van emotie. Een vrouw zal vaak praten over emoties, mannen willen soms eerder alles vergeten in een diepe slaap. Hun ogen waren bezwaard. Door wie? Door de Heere God, dat durft Marcus bijna niet te zeggen, maar Hij zorgt ervoor, dat dat kleine beetje wat Jezus, vraagt niet gekregen wordt.
Daarmee naderen we het geheim achter heel dit gebeuren. (33): Hij *begon* verbaasd en beangst te worden. Wanneer begint het? Als Hij wil gaan bidden. Om Zijn Vader te gaan ontmoeten. Ook Zijn hemelse Vader staat op het punt Zich van Hem af te keren. Hij gaat Zijn vaders hartstochtelijke, fundamentele onvrede voelen over wat wij Zijn schepselen ervan gemaakt hebben. Wij denken vaak: God vergeeft het wel. Maar God kan er niet mee uit te voeten, hoe wij leven. Die 'onvrede' is wat de Bijbel Gods toorn noemt. En die begint over Christus te komen.
En Christus gaat er nog mee door ook. Hij weigert geen dienst. 11 Discipelen, dan 3, voorts alleen. 3x bidt Christus, 3 maal komt Hij terug, een volmaakt getal. Hij gaat volkomen door de toorn van Zijn Vader heen. En aan het einde zegt Hij: het is genoeg, Dan heeft Hij Zijn rust hervonden, vandaar gaat Hij koninklijk en soeverein Zijn gang naar het kruis. De angst is weg.
Een geweldig evangelie. Hij *heeft* al onze zonde gedragen, ook onze zondige aard, die we maar niet klein krijgen. Er blijft niets over waar Hij nog op terug zal komen! Het lijkt zo triest en troosteloos, maar de geschiedenis klapt om in haar tegendeel. U hoef niet meer te boeten voor wat u hebt gedaan, ook niet voor het allerergste wat je gedaan ebt. We begrijpen het misschien hoe langer hoe minder, maar het is waar. Laten we opstaan uit onze oude leven en achter Hem aangaan. Sta op, laat ons gaan. Om het leven te vinden, het leven tot Zijn dienst bereid, al kan het er nog zo aan toe gaan. Het eindigt in het volmaakte leven. Ontwaakt gij die slaapt en staat op uit de dood, en Christus zal over u lichten.
Omdat wij zo'n grote Hogepriester hebben laat ons toegaan tot de poort der genade opdat wij barmhartigheid moge verkrijgen. Hij kan met ons meeleven, Hij is in alle dingen verzocht. Dat wij een vrije toegang zouden ontvangen tot de Vader, Hij is staand gebleven.
Opdat ik nooit hetzij ik leef of sterf, uw liefde derve...