Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2007-06-24 10:00:00 ds. J. Snaterse (Zendingspredikant)

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
Han 28:30,31 Psa 2 Han 28:16-31 2007-06-24.1013.mp3 (Preek, 16kPro, 5.3Mb)
2007-06-24T.101.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 12.1Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Open einde als appèl

Eindelijk is Paulus waar hij wezen wil. In Rome, het centrum van de wereld. Hij moest naar de heidenen en de koningen en de kinderen van Israël. Hij mag uitgaan - verder gaan, tot hij in Rome is en hij in het centrum van de macht mag prediken. Lucas is bij hem. Het verslag eindigt niet met een eindpunt. Abrupt. Nog twee jaar, verkondigen - het gaat door. Rome is in die zin niet het eindpunt. Het valt niet te beschrijven allemaal. Waar is Mattheüs naar toe gegaan, wie heeft het evangelie verkondigd in Arabië? Overal ontstaan kerken. Een nieuwe generatie neemt de fakkel over, verder de wereld in. Gij zult Mijn getuigen zijn, tot het uiterste van de aarde. Dat was Rome niet.
Vandaar het open einde. Zending is nooit af, altijd weer zijn er stammen waar het evangelie nog niet helder heeft geklonken - maar ook in ons eigen gezin kan dat spelen, mensen nemen het niet vanzelf aan.

Is Paulus nog vrij gekomen, kon hij naar Spanje? We weten het niet, maar het maakt niet echt uit. Groeide de gemeente in Rome tegen de verdrukking in? Lucas laat het allemaal open. Wij hebben liever dat we weten waar we aan toe zijn. Onzekerheden zijn niet prettig. Zullen mijn kinderen het evangelie nog aannemen, maak ik het mee als ouder? Kalft het verder af, komt er een opleving? 'Zeur er niet meer over, pa. Ik weet het wel, ma'. Dat knaagt aan ons. Hoe moet het met de kerk in Afrika? Het groeit allemaal wel. Wonderlijk om te zien. Maar: wortelt het nu ook echt? De traditionele cultuur is nog zó sterk aanwezig. Gaan hun levens echt anders?

Werkt de Heilige Geest niet op die manier? Bange vragen van ons, maar niet voor Hem. Hij weet waar het naartoe moet. God is bij machte om het Koninkrijk te maken zoals Hij het hebben wil. Daar moeten wij ons steeds weer naar voegen.

Paulus komt in Rome aan - een enorme reis geweest. Hij is bij de heidenen terecht gekomen, en ook de Joden - hij begint steeds bij de synagoge. De Joodse leiders worden eerst uitgenodigd.
“Waarom laat de Heere dit toe” vraagt men in Europa. In Afrika ziet men een gebroken wereld en stelt die vraag niet; onmacht en armoede ligt hen ook naderbij. Waarom moet Paulus zo lang in gevangenissen zitten? Voor ons gevoel tijdverlies voor het evangelie. In Afrika leer je wat betreft tijd en afspraken een les - niet vooruit te branden zijn ze. Maar: de tijden zijn in Mijn hand. De Heere zet het naar Zijn hand. De Heere benut alle tijd. De schipbreuk heeft de Heere ook zo gebruikt als voorbeeld van behoudenis.
Paulus ontvangt mensen in de gevangenis in Rome. Dan het einde. Wat kon de Heere toen nog doen: mensen naar Paulus brengen, twee jaar lang, 's avonds en 's morgens, en Paulus maar preken. Wij denken: evangelisatie is de markt op. Maar in de huiskamer gaat het veel beter, het vertrouwde gesprek van hart tot hart. Wat de Heere Jezus heeft volbracht en ook in de ander wil volbrengen.

Paulus is actief en niet in paniek 'hoe moet het nu verder'. De les van het open onzekere einde. De Heere weet altijd een weg. Afspraak over de tegenspraak - dat hoef je Paulus geen twee keer te vragen. Bij Mozes en de Profeten begint hij. Dat doet Jezus ook, en Petrus, Filippus. Daar moet het uit opkomen. Geen nieuw, los verhaal. Uit het aloude Woord van God.

Sommige geloven wel en anderen niet - daar komt onenigheid over. Weer een open einde. In Afrika spreekt men met wrang over `ontwikkeling`: het streven naar een nieuw probleem. Steeds een nieuwe stap. Een pomp, maar het water is niet schoon. Steeds verder: je verkondigt het evangelie en staat voor iets nieuws.

Paulus blijft achter - zo is het altijd geweest, Jesaja 6. Zend mij maar, Heere, ja: maar de harten zullen dicht gaan als je profeteert. Ziende blind. Waarom roept u dan zo een profeet, Heere? De Heere peilt het evangelie, het roept weerstand op. Een rest zal behouden worden. Gekomen om scheiding te brengen. De boodschap wordt aanvaard of afgewezen. Paulus staat in de pijn van het afgewezen worden. Maar de Heere gaat ook verder, naar de heidenen.. Paulus` eigen broeders en zusters slaan de deur dicht.

Paulus blijft er nog twee jaar. Kijk naar wat je wèl hebt of kunt. Zending mislukt deels. Hij is bezig met de deuren die de Heere wel opent. De opstanding heeft betekenis in het kruis. Dat vertelt Paulus. Jezus droeg onze vloek. Dat mag Paulus uitdragen.

Lukas spreekt nog over vrijmoedigheid, vrijheid. De waarheid spreken met het gezag van Christus. In ons hart komen excuses op. Misschien moet ik het laten rusten.. We voelen die drempel. Doe nu maar niet. We hebben het nodig dat de Heilige Geest ons die vrijmoedigheid geeft: moed om vrij te spreken.
Nero werd als god aanbeden, maar zelfs met een soldaat erbij, binnen - in het machtscentrum is er vrijmoedigheid om te spreken over de God van hemel en aarde. De Heilige Geest is er aan het werk, het is niet gebonden. Het gaat door en verder. Het Koninkrijk van Jezus is niet te stuiten.
Als postmoderne mensen bewaren wij liever de lieve vrede. In een hut in Afrika - er is een bittere nood en lijden, onrecht. Ze zijn niet gelukkig. Hier in Europa hebben mensen het goed, maar zijn ze gelukkig? Gebrokenheid alom.
We willen ook niet dat mensen ruzie gaan maken over Jezus – de relatie met de kinderen goed houden.. Paulus waagt het er toch op. Je moet er wijs mee omgaan, maar het is wel een punt. 'Hoe zullen ze dat nu vinden'. Gaat heen en verkondigt het evangelie, maar als het bij ons al vastloopt...
In Afrika waren we op bezoek, een thuisgemeente, vier jongeren mochten belijdenis doen en moesten gedoopt worden. Ze wilden erbij horen. De student was opgegroeid in een niet christelijk gezin. Hij was door anderen tot geloof gekomen. Een dopeling was een zus - een tweede was gewonnen in het gezin. Moeder kwam ook af en toe. Vader had wat op, hij moest er niet veel van hebben. Wat een klimaat, waarin de jongeren opgroeien, en toch. Wat is de Heere machtig aan het werk. Open einde toen we naar huis gingen. Hoe zal het het gezin vergaan? Maar de Heere gaat door.
De Geest gaat Zijn eigen weg.
De Heere kan ons roepen - eigen hart, eigen gezin. Hij kan het verzet in ons hart breken, maar Hij kan je ook voorbij gaan op den duur. Als de oproep komt is het klemmend om vandaag te geloven. Heere hier ben ik, er is nog zoveel ongeloof, maar ga mij niet voorbij!
Zien we dat in de Europese kerk? In Israël? Er blijft een laatste hoofdstuk open, maar ondertussen gaat Hij verder. Naar Afrika, Zuid-Amerika, Azië. Daar luisteren zovelen wel.
We mogen bidden dat het woord van God voortgaat. Ook met zijn scherpe kantjes..

Gij hebt kleine kracht, maar Gij hebt Mijn woord bewaard, en Mijn naam niet verloochend.

Edit