Edit|
EditReeks Samenvatting:
We dreigen te vergeten, dat het evangelie zo in contrast staat met deze wereld. De geest van deze wereld, die we inademen betekent een verschil van leven en dood met de Geest van God. We denken er niet altijd aan, dat Gods gedachten veel groter zijn dan onze gedachten.
Korinthe was een wereldstad. Ze stond onder invloed van de tijdgeest. Ook in de gemeente van Korinthe was dit merkbaar. ‘Word vernieuwd, hervormd in je denken’, dat is nodig.
In deze wereld moet je ster stijgen. Die drang naar voren, naar boven toe. In de kerk hoor je dat in het geloof andere waarden tellen: minder worden, sterven, doding omdragen, de weg van het kruis, navolging.
Die spanning beleefde Paulus ook in de gemeente van Korinthe. Er waren dwaalleraars: zij preekten een succesevangelie, een evangelie van ‘in de gloria’. Paulus was maar een doemdenker. Paulus schrijft:
‘Ik heb dit zelf niet gezocht, geclaimd, maar omdat mij barmhartigheid geschied is.’
Daarom word ik ook niet moe. De barmhartigheid Gods drijft mij. Ik wil het niet mooi verpakken, een sausje erover doen.
‘Ik sta in de tegenwoordigheid van God’, zegt Paulus.
Als het evangelie bedekt is, dan is dat bedekt voor degenen, die het niet willen zien, waar de god van déze eeuw hen verblind heeft. Er bestaan dus geen atheïsten: of zij dienen de levende God, de Vader van onze Heere Jezus Christus, of de god van deze eeuw, die hun zinnen verblind heeft, zodat zij niet zien de heerlijkheid van God, die wij zien in Jezus Christus.
Paulus zegt: ‘De kern waar het om gaat is Jezus Christus, de Heere. Dit staat in schril contrast met de dwaalleraren, zij komen met zichzelf, hun inzichten, hun boeken, hun dogmatieken en hun visie.
‘Wij preken Jezus Christus. Hij is het brandpunt, de kern. Ik ben klein, zelfs een aarden vat.’
Hoe komt Paulus zo ver om zo klein over zichzelf te denken? Omdat Gods licht in zijn hart geschenen heeft. Paulus is ontdekt aan zichzelf in het licht van God. Op weg naar Damascus schijnt Gods licht in zijn hart en wijst aan wat het probleem was: Paulus contra Jezus.
Heeft Gods licht al in uw en jou hart geschenen?
Jezus zie Zelf al: je wordt niet onrein door wat je inslikt, maar wat er uit je hart komt. Zo ook de Samaritaanse vrouw: Jezus ontdekt haar aan zichzelf. Gods licht schijnt in haar hart. Zo werkt God.
Paulus zegt dat hij het evangelie in een aarden vat heeft. Een grote schat, het evangelie, in een aarden vat. Broos en vergankelijk. Ook al ben je dominee of tv-presentator, zoals Jos Brink: een aarden vat. Het gaat erom wat erin zit en wat eruit komt. Het gaat niet om die container, maar om de schat, die straalt of vloeit uit dat vat. Het gaat om de kracht van God. De boodschap van het kruis. Alle dingen in het leven zijn als een TFT-scherm, waarop zichtbaar wordt wat erin zit.
Vers 10: Het gaat om ons en om onze sterfelijke lichamen. Verlangt u naar herleving, opwekking?
We vergeten zo snel dat de bijbelse weg naar leven door sterven heen gaat. De weg van Golgotha is de weg tot leven. Zie Jezus dat ook niet: ‘Wie mij wil volgen neme zijn kruis op en volge mij’. Dat is niet hetzelfde als de tegenslagen incasseren, dat bedoelt Hij niet. Hij bedoelt de navolging in het sterven van Jezus. Billy Graham zei het zo: ‘Neem je elektrische stoel of je galg op je en volg Hem’.
De Naam brengen naar de heidenen gaat gepaard met kruis dragen.
‘Als het tarwegraan niet in de aarde valt en sterft zo blijft het alleen, maar als het sterft brengt het veel vrucht voort’.
Hier gaat het over het heden, nu, 19 augustus 2007. Dagelijks staan we voor de keuze: leven behouden of leven verliezen.
De kracht van de opstanding openbaart zich in de gemeenschap met het lijden en de dood van Jezus.
Op een kinderconferentie zei een kind hierover: ‘Dat betekent, dat je moet sterven aan je oude leven’ . Je egoïsme, je humeurigheid, je ondankbaarheid of ongehoorzaamheid.
In ons sterfelijke lichaam openbaart Jezus Zich hier en nu. Niet straks, maar nu. Jezus leven: Lees Zijn leven en leef Zijn leven.
Hij was op weg naar Golgotha en ging de voeten wassen van Zijn discipelen. Hij neemt de gestalte aan van een dienstknecht. Hij heerste niet, hij diende. Is dat niet de vrucht van de Heilige Geest?
Is die vrucht te proeven in uw huwelijk? Zijn spanningen in het huwelijk niet inherent aan ‘springlevende’ christenen?
Hoe ziet een gemeente eruit waar ieder voor zich bereid is het leven van Jezus in zich om te dragen? Dat zal een gemeente zijn, die snel uit zijn voegen barst!
Wat lezen de kinderen thuis aan u af? Wat lezen ze als ik woedend wordt? Wat lezen ze op je werk, als je de kantjes eraf loopt?
Of lezen ze de openbaring van Jezus Christus in al Zijn heerlijkheid?
In ons sterfelijke vlees. Dat krijg ik niet weg gestreept.
Mijn lichaam, mijn tijd, mijn kracht, mijn seksualiteit, alles is gekocht. Een tempel. Verheerlijk dan God met uw lichaam.
De weg om dat te beleven doet pijn. Veel pijn. Sterven, dood gaan.
Maar wèl bij een open graf.