Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2007-10-07 17:00:00 ds. O.J. v.d. Ploeg (em. te Capelle a/d IJssel)

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
Hos 12:10 Hos 12:1-15 joh 7:1-8 2007-10-07.1713.mp3 (Preek, 16kPro, 3.5Mb)
2007-10-07T.171.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 8.5Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Leven in de Loofhut

Het is te prijzen dat er veel kinderen in de kerk zijn. Wat zullen die ouders gezegd hebben toen hun kinderen naar de kerk gingen? Zul je goed stil zitten en netjes voor je kijken? Maar vanmiddag zeg ik: zit eens niet stil voor je uit te kijken, maar kijk goed om je heen, maar vooral naar boven. Daar zie je stevige balken en stevige muren. Als de armen van de Heere Jezus die je willen bewaken en beschermen. De storm kan hier niet binnen komen; de regen kan je hier niet deren. In Israël was dat anders. Israëls geschiedenis wordt gestempeld door het leven in de woestijn na de uittocht uit Egypte. Daar hadden ze toen een tent, die hen beschermde tegen de zandstormen bijvoorbeeld.
Zo'n tent is veilig, ook in de woestijn. Maar het is ook een lichtpunt. Want in de tent van de samenkomst, in de Tabernakel, de tent waar God tegenwoordig is, zie je de vuurkolom die getuigt van Gods aanwezigheid. 's Nachts een vuurkolom en overdag een wolkkolom. Waar je naar kunt kijken als je bang bent. Maar in die tijd was het nog mooier. Want bij ons is het een afgesloten ruimte, waar je kunstlicht nodig hebt om je Bijbel te kunnen lezen. In de dagen van Hosea zegt God: jullie denken vast nog wel eens terug aan die reis in de woestijn. Hoe moeilijk ze het toen hadden. Zonder huizen, zonder tempel. En toch, toen Israël nog maar in gammele tenten woonde, lag er al een opdracht voor Israël, waarmee ze zich onderscheidden van andere volken. Ze moesten leren te leven in de loofhut. Want het is belangrijk om in een loofhut te leven. Waarom dan?
Als het regent, is het ook nat in de loofhut. Eigenlijk een teken van zegen van de Heere. Maar als je door de bladeren naar de hemel kijkt, voel je niet alleen blijdschap, maar mag je ook wel een beetje beducht zijn. Je hebt niet alleen te maken met een Herder die je draagt en leidt, maar die ook een stok bij zich heeft om je een tik te geven als je weg dwaalt. God is goed en barmhartig, maar ook een God die een streng oordeel velt, voor Wie je niks kan verzwijgen. Hij ziet alles en wij staan allen schuldig. Wij hebben eigenlijk straf verdiend. Als je naar boven kijkt, zie je soms een heldere hemel, maar soms ook donkere wolken. Soms zie je een genadig God, zodat je smelt van liefde; op andere momenten lijkt het wel alsof de hemel van koper is en alsof God weg is.
De Heere zegt in Hosea: Ik weet wel dat er vele volkeren zijn die jullie willen bestrijden. Maar Ik zal jullie beschermen. Niet dat alle gevaren opeens weg zijn, niet dat er opeens geweldige muren om je heen zijn, maar wel dat je in een tent mag wonen. Zodat je je herinnert dat Ik Zelf temidden van jullie gewoond heb in een tent, in een tabernakel. En dat Ik er altijd was in je leven, met de vuurkolom die betuigde dat Ik je niet alleen liet. God geeft de opdracht om elk jaar een poosje in de loofhut te wonen, om ze te herinneren aan Gods bescherming. Het was een tent met een open dak, van bladeren gemaakt, waar je doorheen kan kijken. Waardoor je altijd de sterren ziet aan de hemel. Zo mag Israël weten dat de Heere God altijd voor Zijn volk zorgt. Daar heeft hij geen stevige balken voor nodig, dat doet Hij zelf. Als je weet dat de Heere God naar je kijkt, dan wil je toch geen dingen doen die Hem verdriet doen? Hij kijkt naar me en let op wat ik doe. Zo kijkt de Heere altijd naar Israël. Daarom moet Israël een keer per jaar de loofhut bouwen. Niet een luxueuze tent, maar een Loofhut. Waardoor heen je de regen en de storm nog steeds voelt, maar toch weet dat de Heere je beschermt. Je ziet Gods prachtige schepping die van Zijn grootheid getuigt. Ook nu wordt het Loofhuttenfeest nog gevierd in Israël. Men slaapt ook in de loofhut, en nodigt er vrienden en bekenden uit.
Er kunnen in de loofhut meer mensen dan alleen je eigen gezin. Zodat je andere mensen kunt uitnodigen, familie en vrienden. Het kan niet anders dan je gaat op zo'n moment over de loofhut praten. Dan herinneren ze zich de moeilijke tijd in de woestijn, maar ook de tijd waarin God Zich toch over het volk ontfermde. Dat is nu precies Gods bedoeling: Hij wil het volk herinneren hoe God Hij zelf voor hen geweest is.
Nu is het Loofhuttenfeest net voorbij in Israël. Maar het zal tot aan het einde der tijden nog gevierd worden in Israël. En dan nog veel grootser dan nu. Iedereen doet er aan mee, zelfs ongelovigen. Net zoals bij ons met het Kerstfeest. Er zullen altijd mensen zijn die dat feest zullen vieren in Israël. Er zal altijd nog een rest zijn die behouden wordt in Israël. Al zie je ze niet, ze zijn er wel. Al lijkt geen Israëliet het meer te vieren, maar in Zacharia is voorzegd dat alle volken van jaar tot jaar op zullen trekken naar Jeruzalem en het Loofhuttenfeest zullen vieren. Dat is de toekomst die God voor de mensen heeft bestemd, dat zij alle tijd in de Loofhut zullen leven.
Er is niks mooier dan het leven in Loofhutten. Dat betekent dat je ondanks de donkerheid van het leven, toch je Heiland zal zien. Om je te bemoedigen. Wanneer het stormt merk je dat wel maar je weet ook: ik kan opzien naar de hemel, er is er Een die voor mij zorgt. Je ziet de sterren en de maan, die getuigen van Zijn heerlijkheid. Dat leven in loofhutten prijs ik u aan. Het is een inzetting van God. We moeten dat doen, dat is onze bestemming. Een leven in volkomen afhankelijkheid van Hem alleen. Niet: het zou mooi zijn als dat eens ooit nog kwam staan te gebeuren. Maar het zal gebeuren, dat wisten de profeten al. Is er een mooier leven denkbaar?

Edit