Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2002-02-17 10:00:00
dr. C.A. van der Sluijs (em. te Veenendaal)		 2e lijdenszondag

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
mar 10:32a jes 53:1-12 mar 10:32-34 2002-02-17.1011a.mp3 (Schriftlezing, 16kPro, 0.3Mb)
2002-02-17.1011b.mp3 (Schriftlezing, 16kPro, 0.1Mb)
2002-02-17.1013.mp3 (Preek, 16kPro, 5.2Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
10 jaar geleden verscheen een boek over de angst van het westen. Nog heel actueel, en kenmerkend voor de mensen zonder God, de mens die niet gelooft in Jezus Christus. Zijn gelovigen zonder angst en vrees? Ik zal u volgen waar u ook naar toe gaat, klonkt het ooit. U kent het vervolg.
Ze zijn nu op weg naar Jeruzalem en ze zijn bevreesd. Op weg naar Jeruzalem, waar de offers plaatsvinden. Op gaan naar Gods huis. Het had een cultische klank. Een offer brengen. Maar de discipelen weten verder van niets. Waarom zijn ze dan verbaasd en bevreesd? Wellicht hebben ze aangevoeld waar het heen gaat, als goede leerling. Maar ze volgen wel. Zonder te vragen, nog.
Jezus neemt ze even apart. Daar wordt ze een kaart voorgehouden! Bespotten, geselen, bespuwen, doden... Maar de weg gaat verder, geen doodlopende maar een doorlopende weg: ten derden dage opstanding!
Als je weet waar de vijand zit en waar zijn zwake plekken zitten, kun je beter strijden. Hun angst is nu doorzichtig gemaakt.
Hun vrees kan echter nog niet weggenomen: de zonde moet nog worden verzoend op Golgotha.
Ik vrees wel eens dat we te weinig vrezen. 'We geloven toch? Jezus heeft toch gezegd: Vreest niet, geloof alleen?'.
Als de lijdenstijd voor ons profijt mag hebben, moeten we letten op het totale schriftbeeld m.b.t. vrees. Zie het in de context van de hele Schrift.
Het waarachtig geestelijk leven begint met beven voor de majesteit en heiligheid van God. Adam, waar ben je? Ik hoorde uw stem in de hof, en 'ik was zo blij'? nee: en ik vreesde. Ik was naakt, niets om me te bedekken en in te dekken tegen God. Dat was nodig kennelijk. Ga niet kijken op Golgotha zonder ooit in het paradijs te zijn geweest...
Adam vreesde voordat God zijn belofte had gedaan. Voor de aankondiging van de engelen vreesden de herders met grote vreze. Vlak voor de opstanding verkondigd wordt, waren de discipelen verbaasd en bevreesd. Vlak voor de zonde werd verzoend dus. Een mens begint pas goed te vrezen wanneer Gods heil hem nadert.
Nu gaan de beloften in vervulling, maar ook Gods toorn! Tot de rand toe vol.
Wie zal er niet vrezen als je met al Gods beloften regelrecht op de dood af gaat? Het wordt pas Pasen na Goede Vrijdag. Ik ben met Christus gestorven en ik leef. Dat eerste niet over slaan! Een doorlopende weg. Behalve voor Judas. Hij heeft geen doorzicht op Christus. Wat zat hem dan in de weg? Een steen, de steen des aanstoots. Het lijden lag hem niet, het lag hem in de weg. Hem eindigt het in de eeuwige verschrikking. De vreze van de anderen gaat over in de vrede, die ze niet namen, maar kregen. 'Mijn vrede geef ik u, laat ik u.' Bij testament vermaakt. Kruis en graf zitten daar tussen. Als u dat niet volgt gaat u niet mee. U gaat mee of anders is het nee. Geen romantische zoethoudertjes.
Wanneer we Jezus volgen, hebben we dit stukje van de loopbaan niet overgeslagen? Wee de gerusten te Sion.
Jezus heeft bloed gezweten, voor Hij het kon storten.
Gods liefde voor doodschuldige mensen.
In zwakheid en veel beven, zegt Paulus, een volgeling van Jezus, die in zijn vlees de overblijfselen van de verdrukking van Christus had. Onder het kruis, en zo naar huis. Zo wordt de lijdenstijd verbijdenstijd - wachtenstijd.

Edit