Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2008-03-12 19:30:00	ds. M.M. van Campen (Rotterdam-Zuid)		Biddag voor gewas en arbeid

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
Joel 2:12-14	Joel 1:1-5 1:15-2:3 2:11-27	2008-03-12.1913.mp3 (Preek, 16kPro, 6.8Mb) 2008-03-12C.195.mp3 (Hele dienst CD kwaliteit, 48kPro, 27.4Mb) 2008-03-12T.191.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 11.5Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Joël slaat alarm
1 Oproep tot Bekering (12), 2 Oproep tot Boete (13-14), 3 Oproep rot Bede (15-17), 4 Belofte (18-)

Wie is Joël? Bekend van de Pinksterdag, Petrus citeert hem. De uitstorting van de Heilige Geest, maar wat weten we verder? Jo-el, de Heere is God. Wanneer is niet duidelijk, maar in Jeruzalem woonde hij. Later pas profeet geworden, met een belangrijke boodschap, die hebben we in elk geval. Een gezalfde mond, een doorboord oor, een verlicht oog om de tijd te doorschouwen. Een profetie actueel toen voor de mensen daar.
Maar ook voor ons.

Een grote nationale ramp - sprinkhanenplaag, als een deken op het land. De ergste ramp in het oosten. Ze vreten alle groen op. Kale boombasten. Koren, gerst alles. Als een woestijn alles kaal gevreten. Je hebt niets meer. Geen dankdag. Gods volk van voedsel beroofd. In 1:13 staat dat ook God te kort komt - het spijsoffer kan niet meer worden gebracht. 1:16, de blijdschap is weg. Die ramp kan zomaar komen, ook over Nederland. Dat maakte Joël tot profeet. Profeten worden in de nood geboren. Joël wordt geroepen om een boodschap te brengen.
Wie ben je, Joël?
Hij kende de Heere, droeg leed om de zonde van het volk. Hij zegt niet: net goed, jullie hebben het verdiend. Hij staat niet boven het volk. Tot U o Heere roep ik. Hij zuchtte mee en deed voorbede voor het volk. We moeten terug naar God. Laten we het als een roepstem van God zien. Als we ons naar Hem wenden, zal Hij dat ook doen. De dag des Heeren komt er aan. Dat zal ook je leven kosten. Niet alleen sprinkhanen maar ook vijandige volken. Nebukadnezar - een fijne boodschap... Mooi Joël, ik kom volgende week weer luisteren.... profeten zijn nooit geliefd. Hij zegt wat de mensen moeten (niet per se, willen) horen.

Wat zegt het ons nu? Ik denk dat Joël ons een belangrijke aanwijzing geeft voor een opwekking. Sommigen hunkeren ernaar. Herleven van land en volk en kerk en gemeente. Zou er een opwekking komen ? Biddag is een boetedag, goed om jezelf door te lichten. Sommigen geloven dat er nog een wereldwijde opwekking komt, vlak voor de wederkomst. Sommige geloven dat met name voor Nederland. Anderen zeggen: zal de Heere Jezus nog geloof vinden als Hij komt? Het is de dag van de kleine dingen. Een ding denk ik wel: God is machtig om hier in mijn hart en in deze gemeente, om hier in Rotterdam een opwekking te geven en daar bid ik voor.
Geweldig als het in heel Nederland zou gebeuren, stel je voor: een half miljoen echte radicale christenen. Niet van die grijze, schaduwachtigen, maar kinderen van God die wit zijn en dat ook uitstralen. Radicaal aan de kant van Jezus zijn gezet in elke kantoor, elke klas, 1 op de 30. Geen EO-, geen reformatische, geen evangelische christenen, maar Christus christen. Waar de blijdschap en de liefde van de Heere Jezus van af straalt, de vrees van God. Niet waar het te bediscussiëren is, maar waar je het aan ziet.
Er is een school in Assen waar drie kinderen kort na elkaar zelfmoord pleegden. Stel je voor dat er een christen in die klas was waarvan ze wisten, daar kan ik terecht, die luistert naar me...

Een opwekking begint met een sprinkhanen plaag! Toen bracht God nood over dat volk; ze waren toch Gods volk, vierden Pascha, waren besneden. Om echt te gaan bidden moet de Heere wel eens nood geven. Het begint met een handje vol. Ze zagen nood. Voelden geestelijke nood. Een opwekking begint waar nood wordt gezien en gevoeld en ervaren aan het hart. Als je het niet ziet zeg je: er is gelukkig nog een kerk, een Maranathakerk, we hebben nog ambtsdragers, er zijn nog redelijk mensen in de kerk - die andere gemeenten, och -- we zijn toch de grootste; het drijft wel een beetje op ons - ik ben toch aardig tevreden. OK we groeien niet echt. Er zijn ook wel wat mensen weggegaan, maar ook bij gekomen, er zijn gasten, dat vult wat. Dan ben je 'redelijk tevreden'. - - - je voelt de nood niet. God verhoogt de nood. Met Zijn leger. Die verdelgers zijn Gods leger. Een natuurverschijnsel zouden wij zeggen. Gebeurtenissen in de geschiedenis maar ook in de kerk - daar zit Gods hand achter. Zo dat we zien dat we echt in gebrek zijn, onder de maat leven zoals God ons wil hebben.

Wat is dan die nood? Sprinkhanen kom je ook in Openbaring tegen - een beeld van demonen. Ze komen als demonen over een hele generatie jeugd van nu. Wat is er veel occult in muziek, speelgoed, games. Doordrongen van occulte dingen, paranormale beurzen, sprinkhanen. Ze kwamen over Egypte en over Israël en over Gods volk nu. Ze nemen het geestelijk voedsel van Gods volk weg. Er is zo veel geestelijk voedsel weggeroofd de laatste eeuwen - door de 'wetenschap' bijv. God is niet meer de Schepper. Veel studenten zijn er ook vanavond - de wetenschap is over het algemeen vergiftigt - je gaat twijfelen en een hele generatie gaat de mist in, een last - gebukt, sprinkhanen...
Hele provincies zijn ontkerkelijkt, - ongelovige dominees stonden te vertellen, dat Jezus niet echt is opgestaan - als alles niet waar is kun je net zo goed thuis blijven en dat deden de mensen. Sprinkhanen op de kansel. Boeken als de Da Vinci code - verslonden worden ze door randkerkelijken, steeds verder kom je, van de waarheid van het woord. Het 'evangelie' van Judas - gnosticisme - het is vergif en het wordt geloofd. Als je God niet meer geloofd geloof je alles, behalve God en de waarheid van God. De vrucht van het werk van Christus wordt kaalgevreten, hoeveel kerken zijn er niet weg. Kanselbijbels worden huilend voor het laatst van de kansel afgedragen, de Morgensterkerk gaat er ook aan... en hier zitten we dan. De vrucht: de zekerheid van het geloof, ik kom zo veel twijfel tegen - dat kan toch ook waar zijn, dominee? Je mag best een vraagteken zetten maar niet achter het Woord, dan beroof je jezelf van geestelijk voedsel. De vreugde in God - diep vanuit je hart. Het kindschap van God.

Na de sprinkhanen is het door en mat en kaal, doods. Het moest een lusthof zijn en ziet er uit als een kerkhof. De dood in de pot. (1:10), geen koren, geen most, geen olie. Koren - het brood des levens. Waar Hij schittert, most, wijn - de blijdschap in de Heere, de olie - de zalving van de Heilige Geest - het is flauw geworden.

En God lijdt gebrek. Spijs en drank offer is er niet meer. Er is zoveel om voor te danken. God komt aan mij te kort, een verpletterende gedachte. De gemeente van God - waar is de vreugde gebleven (1:16). Merkt u dat? Merk u wel eens iets van vreugde- niet dat oppervlakkige, dat kunt u houden van mijn part, maar diep uit het hart...De een uit dat wat meer, je merkt het soms aan mij, hoop ik - hij heeft een hoop woorden, die dominee, maar leeft hij er ook uit? Niet alleen mooi zingen, psalmen, opwekkingsliederen daar zit het niet in. Die diepe vreugde. Kerkgang, sing-in. Ik doe mee. Maar is het een verplichting of een vervulling? Gaan wij het maken, of laten we ons vullen?

H2: Straks komt de Heere Jezus terug, dan gaat het christenen kosten, de theologen gingen vooraf om voedsel te weg te halen, - straks gaat het je leven kosten. Joël stond wel aan Gods kant met deze boodschap. Dat is de eerste helft. De profeet geeft antwoord op de tijd.

Blaas de bazuin te Sion de sjofar, een sirene, een waarschuwing, Joel slaat alarm, zoals vanmorgen het weeralarm. Daar moet je rekenen mee houden. Binnen blijven - dat moet je doen. Joel slaat alarm - rekening mee houden. Zoals het Test alarm op de eerste maandag van de maand. Als de sirene echt gaat, moet je naar binnen gaan en luisteren naar de radio.
Waar slaat hij alarm? Te Sion, dus hier in de kerk, niet bij de heidenen.

Is er dan ontkoming? Kun je het ontgaan? (2:12) - een oproep tot bekering, geen uitweg bij onszelf maar er is altijd een terugweg bij God. Is het afwendbaar? Misschien, wie weet, hij mocht Zich wenden. Het oordeel komt niet direct, God geeft nog tijd. Nu dan - bekeert u tot Mij, de Heere zelf is aan het woord, keer je eens om, kijk Mij eens aan! God kan wel eens op Zijn besluit terug komen. Als Hij berouw ziet, kan Hij berouw tonen. Bekeer u, wordt gezegd tegen de kerk! 'Maar we zijn al bekeerd'... Al ben je 10x bekeerd, je bent van Mij afgedwaald. Misschien moet je wel eens terugkeren. Je kunt, als de oudste zoon, nooit ver bij Hem vandaag zijn gegaan, uit plichtsbesef, niet uit vreugde. Hij vond geen blijdschap meer bij de Vader. Bekering ook als kerk - o die verdeeldheid. Juist vandaag staan HHK en PKN voor de wereldlijke rechter - ik draag daar nog steeds leed om. Geestelijk broeders, maar ze zitten in een andere kerk. Ik heb meer geestelijke verwantschap met hen dan waar wij nu zijn - wat erg. Bekeerd u tot Mij.
De wandel met God - bent u wereldgelijkvormig? O daar heb je hem weer, met zijn wereldgelijkvormigheid. Als je niet vurig uitziet naar Hem en Zijn wederkomst, dan ben je nog wereldgelijkvormig. Bekeerd u tot Mij met uw ganse hart, zou de Heere dat missen in mijn leven? Misschien moet Hij zeggen: ze eren Mij met de lippen, maar hun hart is er helemaal niet bij. Mijn kind kan niet gedeeld worden zei de ware moeder tegen Salomo. Zo zegt de Heere dat over jouw hart....


Als er echte bekering plaats vind, een terugkeer naar de Heere God, dan komt er ook droefheid over je zonden, zoals hier staat. Het kwaad dat je de Heere hebt aangedaan - dat je zo vaak zo'n betweter was. Rouwklagen, dat er wel eens traan neerdrupt...
Nu dan - morgen kan het te laat zijn. Scheur uw hart en niet uw kleren. Je mag zwarte kleren dragen, het mag - maar scheur ook uw hart, dat ziet de Heere aan.
Mijn hart is keihard, ik voel me zo koud, het zegt me zo weinig....Scheuren is Gods werk, Hij doet dat door je naar Golgotha te brengen de stem van de stervende Heiland, dat deed de steenrotsen scheuren! Waar ik een gezicht van mijn zonden krijg in het licht van het kruis en ik dezelfde stem van de Heiland hoor, daar breek mijn hart, aan de voet van die heuvel. Bekeer u tot de Heere uw God. Uw God.

“want Hij is genadig en barmhartig, lankmoedig en groot van goedertierenheid, en berouw hebbende over het kwade.”(13) – De verbondsgod. Vader, Zoon en Heilige Geest. De liefde ligt boven op. Dat druipt er van af. Waar wordt Hij nog meer zo genoemd? Bij Mozes begon dat al. Ps 103 heeft ervan gezongen. Barmhartig, genadig. Al zit je nog in zo'n ellende, groot van goedheid, intens - zo groot. Berouw hebbende over het kwaad(13). God kan berouw hebben, want een wonder! Nooit over een belofte die Hij deed. Wel over kwaad dat Hij zou doen. Wie weet - is dat een misschientje? Nee, zeggen de KT, - je hoeft nooit te twijfelen aan Gods erbarmen als je als berouwvolle zondaar tot Hem gaat. Maar het is zo onverdiend - als Hij het niet doet is dat terecht.
14: Spijs en drank offer voor Hem - dat kan dan weer.

2) 15-17 is de bede. Er moet geblazen worden op de sjofar, eerst alarm, dan 'verzamelen'. Iedereen moet bij elkaar komen op het tempelplein. Tot een biddag. Eerst de ouden worden verzameld. Niemand mag ontbreken. Desnoods in bedden, ook zij moeten het horen. Ook de kinderkens, de zuigelingen, op schoot. Kinderen, jongeren, iedereen moet horen dat God oordeel en straf geeft over de zonde. Ook de kinderen moeten niet alleen bidden/zingen “het boze dat ik heb gedaan” - spreek ook uit wat je fout hebt gedaan - som het op, benoem het. Zelfs de bruidegom en bruid moeten komen. Normaal hebben ze een jaar wittebroodsweken in Israël. De man mag de vrouw verheugen zo staat er en hoeft niet in militaire dienst. Zo is het huwelijk bedoeld. Zo mooi en puur. Maar hier is een uitzondering: voor deze bid- en boetedag moet er gebonsd worden ook op hun deur...
De priester wenen, tussen het altaar en de tempel. Hun aangezicht gericht naar het Heilige. Daar waar God Zijn woning houdt. Ze hoeven hier niet te preken, maar gaan smeken, o Heere spaar Uw volk. Zo'n sterk 'argument' - voorbidden, tussen God en het volk in, in de bres. Ze doen een beroep op Gods naam- Uw erfenis - als Uw volk ondergaat - waar is die God dan, zullen de heidenen zeggen. Heere dat duldt Uw glorie toch niet, daar is God 'gevoelig' op. Het teerste plekje wordt geraakt - als alle christenen uit Rotterdam verdwijnen hebt U geen getuigenis meer - dat duldt Uw glorie toch niet? Heere wilt U Uw rechterhand nog eens uit Uw boezem trekken - leve de waarachtige God!

Als de sjofar gesproken heeft, voltrekt zich tussen vers17 en 18 een wonder - alle mensen komen, ze verootmoedigen zich voor God. Diep indrukwekkend, ze kwamen van heinde en ver. Toen nam Hij het op voor Zijn land (NBG). We staan te wenen voor God, Heere we hebben er niets van gemaakt. Ze roepen tot God en Hij kan Zich als het ware niet meer goed houden, die kale akkers kan Hij niet meer aanzien. Hij nam het op.. zulke heerlijke zegening beloofd Hij dan - wat is er toch weinig voor nodig om Gods hart in beweging te zetten. Ik heb altijd anders gedacht, maar verkeerd: ik dacht altijd dat ik de jarenlang moest smeken om een nieuw hart en dat Hij Zich misschien eindelijk laat verbidden - wat een harde gedachten kunt u van God hebben - of dat ik jaren lang moest bidden om een opwekking. Hier leer ik: wat is er weinig voor nodig om Zijn hart in beweging te zetten...

Voedsel, overvloed, overwinning, de vrees gaat weg, de vreugde keert weer, de Heilige Geest wordt uitgestort. De spade regen komt. Toen zij gingen roepen, mochten ze een vers erna al weer zingen: Uw goedheid is hemelhoog. Tussen bede en verhoring ligt een seconde....
Tijdelijke en geestelijke zegen.
Gij zult weten dat Ik in het midden van Israël ben. Waar Ik geprezen ben; oh dat God Zich weer thuis voelt onder ons. .. Heere voelt u Zich thuis onder ons - herkent U Zich in wat ik met mijn zwakke zondige lippen zeg? ...

Opwekking begint als mensen hun eigen armoede gaan zien, en dat we daarin gaan roepen tot God. Op het moment dat de Geest van God de ene man Joël bedauwt met Zijn Geest, die de juiste snaar mag aan te raken bij het volk - dan gaat het als een olievlek verder.

De Heere schenke die Geest der genade en die Geest der gebeden opdat we een rijke geestelijke oogst in 2008 mogen binnen halen tot eer van Zijn grote Naam!

Edit