Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2008-04-20 10:00:00	ds. M.M. van Campen (Rotterdam-Zuid)		Bevestiging van br. R.C.L. de Kluiver als diaken, afscheid br. P. Goedhart

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
Spr 30:27	Exo 10:1-20 Spr 30:24-28	2008-04-20.1013.mp3 (Preek, 16kPro, 4.4Mb) 2008-04-20C.105.mp3 (Hele dienst CD kwaliteit, 48kPro, 27.5Mb) 2008-04-20T.101.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 10.5Mb)	De kleine dieren uit Spreuken 30 Bevestigingsdienst

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Een oude geloofsbelijdenis zegt dat de schepping is als een boek en alle schepsels als letters daarin. Het rijk der natuur is als een leerboek dat mij iets leert over het rijk van Gods genade. Je kunt van de grote dieren wordt leren: Behemoth en leviatan, maar ook kleine beestjes, daar gaat het over in Spreuken 30. Hun wijsheid is een voorbeeld van ons.

Vers 27 - de sprinkhanen. De mieren zorgen voor de toekomst, hebben we de vorige keer gezien. De sprinkhanen hebben geen koning, maar ze zijn eensgezind, door eendracht verbonden. Een les voor ons allemaal.

Samen sterk.

1 eetlust, 2 eendracht, 3 macht

1
Hebben jullie wel eens een sprinkhaan gezien, kinderen? Zo'n 5 cm, grote ogen, lange voelsprieten, sterke kaken. Het ware reine dieren. Johannes de Doper at ze.
Hun kleinheid. De tien verspieders waren bang. “In de ogen van die reuzen zijn wij sprinkhaantjes, zo klein....” Jesaja: de bewoners van de aarde zijn voor de Heere als sprinkhanen: Klein, maar ook afzichtelijk en schadelijk. God zou ons kunnen dooddrukken met Zijn ”duim”. 'We zijn een parel in Gods hand' - ja. Maar niemand zingt: 'we zijn een sprinkhaan in Gods oog', dat is ook waar.
Hun wijsheid is een voorbeeld voor de gelovigen. De sprinkhaan heeft ontwikkelingsfasen, hij komt uit een ei, wordt een larf - dan is hij helemaal zwart. Dan vervelt hij - groen, later roze. Adam vervelde ook, van vijgenbladeren, naar vellen van dieren. Na een larf wordt het 'nymph', als volwassenen heeft het vleugels. Daarvòòr marcheren ze. Een geweldige eetlust hebben ze. Snelle groei, snel volwassen. Ze kijken niet naar naamkaartjes, alles wat groen is, eten ze op.. naar de onvervalste melk van het woord.. . U at alles op, u keek niet in de krant of In en Om - elke dominee was goed. Als het maar over de Heere Jezus ging. Als je verzadigd bent, ga je nee zeggen. Als er geestelijke honger is, eet je alles op. Niet - een keer per zondag is genoegd en voor de rest zie ik wel.
Ze hebben zes pootjes, de achterpootjes zijn gebogen, scheen- en dijbeen staan in een hoek. Het lijkt of ze in een bid-stand staan. Zo kun je een enorme sprong omhoog en vooruit maken. Gebogen knieën - dat is de geheime kracht om op te kunnen springen...

Ze hebben geen koning, geen zichtbare leiding en toch trekken ze gezamenlijk op. Ze marcheren in slagordes, goed georganiseerd. Joël zegt: ze laten geen bres, ze hebben gesloten gelederen, er komen geen openingen. Ze verdringen elkaar niet. Geen verwarring, geen ruzie. Joël spreekt zelfs van het leger van God...

2 Geen koning. Toch orde. Bij ons is dat anders. Als er geen gezag is, doet ieder wat goed is in eigen ogen. Wat een gevaar in de kerk. Als we in de kerk niet meer luisteren naar de allerhoogste Koning, rommelt ieder maar wat aan. Eenheidsbesef is de kracht van de Kerk. Geen leger van losse strijdertjes. Wèl samengevoegd. Eendracht maakt macht, maar twist verkwist. Johannes de Swaef, uit de Nadere Reformatie schreef een boek: De geestelijke kwekerij. Er was eens een vader op zijn sterfbed. Een zoon gaf hij een bos pijlen. Probeer ze eens te breken. Dat lukte niet, een voor een wel. Zo vermaande hij hen tot eendracht.
Ze blijven heel dicht bij elkaar. Ze helpen en hebben geen hekel aan elkaar. Ze laten elkaar niet vallen. Bij het minst wat er gebeurt: ik ga weg, uit de kerk, uit de kerkenraad. De sprinkhanen hebben geen koning - wij wel. Onze koning heeft zijn Heilige Geest gegeven, die maakt eensgezind. Wat een voorrecht om in liefde te gaan. De gaten zijn gelukkig weer opgevuld! Samen op weg, ons gebed voor de ambtsdragers.
Zij hebben maar een doel: verlangen naar voedsel. Wij hebben ook maar een doel: het vereren van Gods naam, bekering van zondaars en de vertroosting van Gods kinderen.
Ze worden door de wind gedreven. De oostenwind nam ze mee, op de vleugels van de wind. Kom aan, Noordenwind, en neem ons mee allemaal dezelfde kant op.
Kijk eens in de brieven van Paulus bijv. hoe vaak er 'elkaar' staat. Opmerkelijk. De doodssteek aan het individualisme - ik zoek het wel uit. Dient elkaar, hebt elkander hartelijk lief, verdraagt elkaar. Vergeeft elkaar. Sticht elkaar, aanvaard elkaar, al ben je dan misschien iets anders in de ligging. Zo hoort het in de gezinnen te zijn. Je hebt wel eens wat als kinderen of kerkgangers - maar blijf niet bekvechten. De eenheid van de geest bewaren in het pand van de vrede, zegt Paulus.
Wat is geestelijke volwassenheid? Geestelijk te kunnen omgaan met meningsverschillen. Dat is zó moeilijk! We moeten niet allemaal eenstemmig zijn als een kleuterklas “jaaaa!”, “neeeee!” dan zit in het kinderstadium of een sekte. Kleine kinderen ruziën ook nog wel eens (maar zijn het wel vaak snel kwijt); strijden voor je eigen belang ten koste van je medegelovigen. Volwassenheid - dan ga ik inzien dat hij of zij mijn broeder of zuster is en dat we dus echt bij elkaar horen. Eensgezind over alle geloofswaarheden. Een in het verzoenende bloed. Eén vader, die ons lief heeft. Een vaderhart, dan mag je over alle andere dingen verschillend denken, maar dan ben je mijn border en mijn zuster.
Spurgeon zegt: als het gesprek gaat over de offerdood van onze Heiland, gaan we ons thuis voelen bij elkaar. Dan gaat het niet over liturgie, kleding of uiterlijkheden.
'Uw theorieën spreken mij lang niet allemaal aan' - dat zal wederkerig zijn, maar als we weer spreken over onze Heiland en Heere dan komt er weer warmte. Geurige bloemen, de Naam van de Heere, dat trekt aan. Hoe dichter bij Jezus hoe minder verschil.

Een tweede teken in de geestelijke volwassenheid: vrij zijn in de bijzaken en de bijzaken ook bijzaken laten. Daar moeten we niet eindeloos over blijven leuteren, ook niet in de kerkenraad. Het is zo moeilijk - we zijn zo geneigd om van bijzaken weer hoofdzaken te maken. Ik moet kunnen zeggen: broeder De Kluiver, ik heb u lief, maar ik ben het op dat punt niet met u eens. We accepteren elkaar als persoon en omarmen elkaar als broeder, terwijl we niet precies eender denken. Straks voor de rechterstoel zal ik ongetwijfeld zeggen: op dat punt heb ik me vergist, daar had u gelijk in. En ook: op dat punt hebben we ons allebei vergist! Daar zij we allemaal een beetje eenzijdig in geweest!

Twee monniken leefden in de woestijn. Ze besloten bij elkaar te gaan wonen. Samen verder. Ze namen zich voor om elkaar als broeders te dienen. Alles doen wat aangenaam voor de ander is. Toen kwam de duivel - hij toonde een duif aan de ene broeder en aan de andere een kraai. Zie jij die duif? Nee, ik zie een kraai. Welnee - ze kregen ruzie en gingen uit elkaar. De duivel lachte. Ze konden elkaar niet zien of luchten. Na drie dagen vielen ze voor elkaar op de knieën en zeiden: we hebben allebei een vogel gezien! En de duivel ging weg,....

3
Ze verdelen zich in legioenen. Apart. God is geen God van verwarring. Hun aantal en eenheid - daarom zijn ze zo'n gevreesde vijand, er was niets tegen te doen in Bijbelse tijden. Een oordeel van God. Nog steeds in delen van Afrika en Azië is het de grootste ramp, een sprinkhanen plaag. Boeren zijn er bang voor. Het wordt schemerdonker, een grote wolk komt er aan. Angstaanjagend. Je hort het gesnor van hun vleugels, als hagelstenen. Ze storten zich massaal op je oogst, geen groen sprietje blijf er over, een woestenij in een paar uur. Ziet u de macht van hun aantal en hun eenheid? Water en vuur rondom hebben geen zin, de eerste linie sneuvelt. Maar daarachter komen er meer. Als we werkelijk samen zouden zijn, zonder alle kerkmuren, dat zou wat zijn! Dat begint in de kerkenraad, club, vereniging, samen. Samen in de naam van Jezus, samen bidden, samen leven tot zijn eer. De kracht van de eerste gemeente. Ze waren alle eendrachtig samen bijeen. De plaats beefde. Er gebeurt wat. Eendracht maakt macht. Ik denk aan de eenheid van Geest, niet wat wij gaan organiseren. Het gebed van de Heere Jezus: Vader maak ze één. In U. Opdat de wereld zie en beve, is dat een utopie? Het is een gebed. Rondom. Samen - dat vereist zelfverloochening, en een dubbele dosis ootmoed, anders raak je gefrustreerd, zo ook in de kerkenraad.
Maak ons een leger o Heer, wat zal de vijand dan beven wat zal de stad weten dat er een leger des Heeren is.

Je hebt veel soorten, je hebt bid-sprinkhanen (echt). In de kerk hebben we die ook. We hebben ook veld-sprinkhanen, die doen het veldwerk. Morgen schoonmaken. Er zijn er niet zo veel, in de Maranathakerk. Misschien dat er nog een paar komen morgen. Je hebt ook krekels, die zingen. De zangers in het leger. Ze hebben allen één doel, verenigd in Zijn naam, verbonden door één Geest: De verheerlijking van God, en het behoud van de zondaren. Dat geve God!

Edit