Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2008-06-01 17:00:00
ds. L.J. Geluk (em. te Rotterdam)

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
2Cor 1:20 2Cor 1:1-24 2008-06-01.1713.mp3 (Preek, 16kPro, 4.0Mb)
2008-06-01C.175.mp3 (Hele dienst CD kwaliteit, 48kPro, 26.4Mb)
2008-06-01T.171.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 8.8Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Er zijn mensen die ja zeggen en nee doen. Dat werd ook gezegd over de apostel Paulus, in Korinthe. Daar had Paulus het niet naar gemaakt. De gemeente Korinthe had heel veel aan hem te danken. Zonder Paulus was daar geen gemeente ontstaan. De Heere Jezus had Paulus daarvoor gebruikt. Hij was als apostel in Korinthe gekomen. Niet als toerist, maar om het evangelie van de Heere Jezus Christus te brengen. Dat deed hij, en hij begon in de synagoge. Daarna predikte hij ook daarbuiten. Onder zijn prediking groeide er een gemeente. De prediking is nog altijd het middel bij uitstek dat de Heilige Geest wil gebruiken. Woorden die te voren overdacht zijn worden gesproken en dringen binnen in de oren van mensen. Bij wie en hoe vaak en hoe diep is aan Hem, niet aan de mensen. Dat is ook in Rotterdam gebeurd en dat werk gaat altijd door. Dat is iets wat in elke kerk gebeurt waar de sacramenten worden bediend en de prediking van Gods Woord klinkt. Dan breekt er licht door in het donker, ook in de stad waar het zo donker kan zijn. Dat is ook in Korinthe gebeurd. Maar nu is Paulus een geruime tijd weg en heeft hij laten weten dat hij naar hen toekomt en om daar vandaan weer verder te reizen. Maar toen kwam hij niet. Toen kwamen de vooroordelen en het veroordelen. Deze gemeente krijgt deze brief voorgelezen en ze hebben zich vast geschaamd. Want waarom was Paulus niet gekomen? Omdat hij in levensgevaar is geweest. Hij dacht dat zijn leven voorbij was, maar God gaf een wending. Die nood maakte dat hij niet naar Korinthe kon reizen. De gemeente moet zich hebben geschaamd dat ze hem al veroordeeld hadden, terwijl hij er niets aan kon doen. Paulus moet daar bedroefd van zijn geworden. Ze twijfelden aan zijn woorden en dus ook aan zijn prediking. Paulus heeft daar verdriet van gehad. Laat het nooit zo zijn gemeente dat u uw ambtsdragers veroordeelt en verdacht maakt, terwijl u lang niet van alles op de hoogte bent. Paulus moest van zijn eigen broeders en zusters zoveel verdrietige dingen ervaren. De gemeente moest nog heel veel leren. Maar men twijfelde niet alleen aan zijn integriteit als mens maar ook als apostel. Ook eeuwen daarna hebben anderen de kerk gediend, zoals Ambrosius, Augustinus. Geen apostelen, wel ambtsdragers. In dienst van de gemeente, in dienst van de Heere Jezus. Helaas moeten er nu predikanten zijn voor parttime functies. Omdat er geldgebrek is...... Predikant zijn voor 20 uur per week; dat kan eigenlijk niet. Maar het gebeurt wel en ik weet ook niet hoe het anders kan. Terwijl een predikant altijd een herder is, niet voor 20 uur per week.....Hij moet eigenlijk altijd beschikbaar zijn. Dat is erg vermoeiend voor een dienaar van het Woord. Maar dat hoort bij de taak van een herder. Paulus moest ja zeggen en nee doen. Hij kon zijn belofte niet nakomen. Dat gebeurt bij mensen, maar niet bij God! Hij komt Zijn belofte altijd na. Dat vangelie van de rechtvaardiging van de goddelozen is van die God wiens “ja” onverbrekelijk is. Zijn ja staat vast. Even zovele beloften van God die er zijn, zijn in Christus Jezus ja en vast. In Hem ja: dat is hetzelfde ja dat klonk uit de mond van de vader in de gelijkenis van de verloren zoon. De zoon biechtte op dat hij niet meer waard was zijn zoon te zijn. Maar de vader liet hem niet uitspreken. Hij zei volledig ja tegen hem. Dat heeft de Heere Jezus zelf ook gedaan tegen ieder die in nood bij Hem kwam. Niemand kreeg een gedeeltelijke of voorwaardelijke genezing. Totaal 100% schonk hij genezing. Er was een dove die in 2 fases werd genezen. Hij liet hem weer horen en weer spreken. Hij werd totaal genezen. Een volledig ja, ook in de vergeving der zonden. Al Gods beloften zijn in Christus Jezus ja, onvoorwaardelijk. Wij zeggen soms ja onder voorwaarden. Bijvoorbeeld bij de verkoop van een huis. Maar bij de Heere is zo'n voorwaarde niet aanwezig. In dat Griekse woord voor belofte klinkt al iets van het Evangelie, het is hetzelfde woord. Zou Paulus aan de zondeval gedacht hebben? Waarna de Heere God de mens heeft opgezocht en Zijn belofte schonk van een komende Verlosser?
De Heere redde Noach uit, en schonk Abraham en Izak en Jakob het land Kanaän. Hij ziet uit naar de reactie van degenen die de belofte hebben ontvangen. Al Gods beloften zijn in Christus Jezus ja en amen. Niet: ja maar. Of: ja, maar ook nee. Volledig ja.
Ten tijde van de ballingschap waren er ook beloften van terugkeer. En het is gebeurd, soms zelfs door heidense vorsten heen, die de Israëlieten opeens lieten gaan. Het eeuwige Godswoord neemt vlees aan, wordt mens, leeft onder ons. Hij predikt en roept op tot bekering. Hij geeft Zijn leven tot in de dood om aan het heilig recht van God te voldoen. Om als het zoenoffer, als het Paaslam eeuwige genoegdoening en verlossing aan te brengen.
Volgende week is hier de avondmaalstafel gedekt. De dienaar legt het stukje gebroken brood niet terug op de schaal als hij het gebroken heeft. Het wordt uitgedeeld als een zichtbare bevestiging van Gods belofte. Ook voor u, ook voor jou gaf Hij Zijn leven om u tot God te brengen. Op Hem de straf , op u de ontferming. Voor Hem het oordeel; voor u de genade. Voor Hem de dood, voor u het leven. Weest u daar mee bezig deze week. Zie zo uit naar de zichtbaar gemaakte belofte van God. Zoek uw vrijmoedigheid alleen in Hem die u nodigt en die zegt: komt u maar. Zoek uw heil bij Hem. Dan gaat de kelk open. Drink daar niet overhaast uit. Houd hem eens even in de hand en zie naar die rode wijn. Teken en zegel van Gods ontferming, omdat Gods Zoon zijn bloed heeft gestort om ons te ontzondigen. Zodat we Hem mogen toebehoren in een eeuwige band van liefde en trouw. In dat sacrament zegt God ja tegen ons. Bij de doop heeft God die belofte verzegeld, op uw voorhoofd gelegd. Dat gaat er nooit meer af. God zegt in de doop: Ik wil uw Vader zijn. De Zoon zegt: ik wil uw Verlosser, uw goede Herder zijn. De Heilige Geest heeft beloofd dat Hij het heil van Christus in uw eigen leven indragen en uitvouwen wil zodat u weet: het is voor mij, zondig mens. Ik mag ook bij Hem behoren. Als de Heilige Geest ons aanraakt, gaan we door de knieën. Zodat we als een stratenmaker altijd achteruit gaan. Maar ook leren roemen in de Heere Jezus Christus. Omdat Zijn beloften ja en amen zijn. Hoe reageert u daarop? Zegt u:
ik heb Zijn genade niet nodig en ik rooi het zelf wel? Ik wil mijn leven niet uit handen geven en in Zijn handen leggen. Dat kost me te veel. Hoe lang denkt u daarmee door te kunnen gaan?
Het is de hoogste tijd dat u dus de belofte van God aanneemt. Dat “ja” komt van Gods kant en dat “amen” komt van de mens, maar niet als vrucht van eigen akker. Het is de vrucht van de Pinkstergeest die uitgestort is, de Geest van de genade en de gebeden. Hij bevestigt het geloof. Hij is uitgestort om ons te leren amen zeggen. In de overmacht van Gods genade dan komt het amen te voorschijn. Het amen komt daar waar jonge kinderen of oude mensen hun leven in Gods handen geven. Wilt U mijn leidsman zijn? O dierbare Geest, komt in mij en woon in mijn hart. God maakt hen dan tot mensen van het gebed. De Heilige Geest leert ons amen zeggen, breekt weerstanden af. Van onszelf doen we dat niet. Denk aan het doopwater dat over je hoofd heeft gevloeid. Een zichtbaar gemaakte belofte van God. Als u volgende week wordt genodigd, zie dan van u zelf af. Zie van mensen af. Als u voor de eerste keer gaat: weet dat er voor u gebeden wordt en dat er mensen zijn die er naar uitzien dat u komt. Niet omdat u lid bent van de kerk, maar omdat het woord van God uw hart heeft geraakt. God zegt ons toe en van Zijn kant ligt dat onverbrekelijk vast. Laten we daar amen op zeggen.

Edit