Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2002-03-31 10:00:00	dr. C.A. van der Sluijs (em. te Veenendaal)		1e Paasdag

Pasen, het leven heeft het voor het zeggen. God heeft het voor het zeggen. De dood is dood. Daarom wordt er geloof beleden en wordt er gedoopt. Of moeten we nuchter blijven? Er is immers zoveel dood om ons heen? Afghanistan, Israel, en misschien wel dichter bij u. En gisteren stierf de engelse koningin-moeder, de dood gaat niemand voorbij. Maar de paasgechiedenis begint zo: het graf ingegaan zijnde. Bij ons dus. Paaszondagmorgen - waarlijke vreugde, ook in deze belijdenisgroep. Maar ook is er kennis en droefenis over onze zonde. Soms sta je tegen de muur en soms zou je met je hoofd door een muur vliegen. Maar niemand hoeft op z'n tenen te gaan staan. Het paasevangelie begint in onze situatie. In het graf ingegaan zijnde.

Maar Pasen spreekt ook van Gods werkelijkheid. Een vertegenwoordiger van Gods heerlijkheid, die ons zoekt. Wij verwachten het niet. Als u Jezus zoekt gaat u het graf in en vindt de hemelse heerlijkheid.
De jongeling - engel, beeld van de eeuwige jeugd. 'Die uw jeugd vernieuwd'. De hemel breekt open bij mensen die vastlopen bij een grafsteen. Het witte kleed is voruitziend op de schare die niemand tellen kan en witte klederen hebben, witgemaakt in het bloed van het lam.
De ultieme ontdekking, het leven uit de dood. Kom maar kijken. Ook al kan een mens dat niet aan. Een onheilige kan niet ingaan in het heilige. Ook als Saulus tot bekering komt, staat er twee keer: verbaasd. Gods heerlijkheid in je graf. Verbaasd, ontzet. Maar dat hoeft niet: de engel zegt 'zijt niet verbaasd'. Ik leef en gij zult leven.
De vrees van deze mensen gaat pas echt over als Jezus verschijnt. Dan wordt het echt Pasen. `Maria!`, `Rabbouni!`

Edit