Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2009-10-11 10:00:00	ds. M.M. van Campen (Rotterdam-Zuid)	Troost in lijden.

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
2Cor 1:8-9	2Cor 1:1-11	2009-10-11.1013.mp3 (Preek, 16kPro, 6.0Mb) 2009-10-11C.105.mp3 (Hele dienst CD kwaliteit, 48kPro, 27.3Mb) 2009-10-11T.101.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 10.2Mb)	Ik wil niet dat gij onwetende zijt

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Troost in druk

In het jaar 203 na Christus waren er 2 jonge christinnen van net 20 jaar. Perpetua en Felicitas. Ze werden gevangen genomen in de stad Carthago. Ze zouden worden gedood. Perpetua kwam uit een rijke familie en had een zoontje van een jaar of anderhalf. Haar vader kwam naar zijn dochter en smeekte haar om het geloof af te zweren en terug te keren naar haar zoontje.... Ze deed het niet. Felicitas was in verwachting en ze mocht nog bevallen in de gevangenis maar direct daarna zou ze gedood worden door de wilde dieren. Ze kwamen echter juichend en getuigend en zingend de arena in. Weldra waren ze een prooi van de wilde dieren. De directeur van de gevangenis werd echter zo geraakt door hun getuigenis dat hij later tot geloof kwam.

In de tekst van vandaag zie ik een U, een grote U. De Heere Jezus Christus geeft aan Zijn lijdende kinderen werkelijk moed en kracht, terwijl ze verscheurd worden door de wilde dieren. Dat getuigenis gaat ook weer naar anderen, en vandaar weer als dankzegging omhoog naar God.

Ik wil niet dat gij onwetende oftewel onkundig zijt, zegt Paulus. We zijn bezig met een reeks over deze woorden. 1 Thessalonizencen 4: ik wil niet dat u onkundig bent over de wederkomst. Als hij deze uitdrukking gebruikt, gaat het om iets heel belangrijks voor christenen. Iets wat je niet moet vergeten. Wat moeten we dan niet vergeten? de wederkomst, de toekomst van Israël en vandaag gaat het over het lijden om Christus' wil en de vertroosting die God in dat lijden geeft.

Troost in lijden

1.vertroosting (vers 5) door Christus
2.verdrukking (vers 8) door de vijand
3.vertrouwen (vers 9) door Paulus
4.verlossing (vers 9) door God


2 Korinthe is wel eens de autobiografie van Paulus. Het is de meest persoonlijke brief van Paulus. Een venster in Paulus' hart. Hij vertelt nu veel over zichzelf over zijn beleving, over zijn strijd, over zijn zielentaal, dat wat hij van binnen beleeft, zowel zijn topervaringen (opgetrokken tot in de derde hemel) als een bijna-dood-ervaring (onze tekst).
Paulus begint in vers 3, als hij over zijn lijden gaat schrijven, met het prijzen van God. Geloofd zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus. Daar begint hij mee. Een bijzondere uitdrukking, die maar 2 keer in de brieven van Paulus voorkomt (hier en ook in Efeze 1: 3). In Efeze gaat het over de zegeningen, maar hier gaat het ook over de moeilijke omstandigheden. Het is dus mogelijk om de lofzang gaande te houden ondanks moeilijke situaties. Paulus heeft in die smart troost ervaren en zelfs verlossing uit zijn lijden. Paulus begint God te loven om wie Hij is. Een orthodoxe Jood zegt: God is de God van Abraham Izak en Jakob, maar wij mogen zeggen: Hij is ook de Vader van onze Heere Jezus Christus. De God en Vader van mijn Heere en Heiland.
Wie is God? God is de Vader der barmhartigheden, de goedertieren Vader, de God van alle vertroostingen. Dat heeft te maken met Zijn aard. Barmhartig. Vol ontferming, vol mededogen. Het woord “barmhartigheid” is kerkelijk jargon. Wat is nu “genade”, “lankmoedigheid”?
Genade is Gods liefde voor schuldigen.
Lankmoedigheid is Gods liefde voor dwarse mensen, voor halsstarrigen.
Barmhartigheid is Gods liefde voor mensen die in nood zitten, die in de ellende zitten. Mededogen.

Paulus noemt God de God van alle vertroosting. God troost door Zijn woorden en door de dingen die Hij doet in je leven. God de Vader wordt zo genoemd, maar ook de Heilige Geest is de Trooster. En de Heere Jezus wordt ook genoemd de “vertroosting van Israël”. De drieënige God zet zich er voor in om Zijn kinderen te vertroosten!!! God wordt dus gekenmerkt door het feit dat Hij een troostende God is. Dat is zo teer dat het niet alleen te vergelijken is met de troost van iemand die een doos tissues op tafel heeft, maar zelfs met de troost zoals een moeder troost. Waar je terecht kan met een gebroken pop en met een gebroken hart. Zo is God. Hij troost IN al onze verdrukking. Hij troost niet door dat lijden weg te doen, maar Hij komt middenin dat lijden met Zijn troost. Hij is de altijd aanwezige, in het water, in het vuur. Je moet er door heen mensen, maar Hij is er wel bij. We moeten gaan in de voetstappen van de Man van smarten. Maar Hij is er bij! Opdat wij ook anderen zouden vertroosten. God vertroost Paulus zodat hij de troost die hij zelf kreeg weer door mocht geven aan anderen, zodat zij God weer zouden danken voor de vertroosting die ze hebben ontvangen. Dat is voor ons ook de bedoeling: doorgeven wat je ontvangt. Met 1 lucifer kun je veel kaarsjes aansteken. Hou Gods troost en bemoediging niet voor jezelf.

Je kunt het best aan de noden van andere mensen tegemoet komen als je zelf die nood aan der lijve hebt ervaren. Er zijn een aantal dingen die ik niet weet. Ik kan luisteren naar iemand die weduwe is geworden, maar ik heb het zelf niet meegemaakt. Je bent gezegend als er iemand in je omgeving is die het ook heeft meegemaakt, maar die zo naar je kan luisteren dat hij niet meteen met zijn eigen verhaal komt. Paulus weet wat het is. Hij heeft de verdrukking meegemaakt, maar ook de vertroosting. Wij kunnen zelf anderen het best vertroosten als we zelf ook die verdrukking hebben meegemaakt. Toen ik het zo moeilijk had, heb ik daar ook wat aan gehad. Ambtsdragers kunnen het beste over verlossing spreken als je zelf de behoefte aan verlossing gevoeld hebt. We hebben ouderlingen nodig die vol zijn van de Heilige Geest ......maar dat klinkt allemaal zo hoog. Wie zegt dat nu van zichzelf. Ik zoek een ouderling die zelf weet wat voor worstelingen christenen kunnen ondervinden. Ouderlingen die zelf weten hoe het is om te worstelen met God over de vragen van je leven. En die ook weten van bemoediging door God om staande te blijven. Ouderlingen die weten van vertroosting en verdrukking. Die kunnen een arm leggen om anderen heen. Paulus heeft het ontvangen om anderen door te geven. Denk aan het beeld van een weegschaal. Een beker van lijden tegenover een beker van vertroosting. Soms doet God er een extra suikerklontje bij, om je lijden te verzoeten. Gek dat dat samen gaat in het geestelijk leven. Als de ene schaal van beproeving helemaal vol zit, dan maakt God de andere schaal ook vol. Geestelijk leer je het meest als je in de diepte zit. Is er geen verdrukking, dan is er ook geen troost. Dat heb je dan toch ook niet nodig?


Het woord verdrukking komt in dit hoofdstuk wel 7 keer voor, maar het woord vertroosting komt wel 10 keer voor. De balans slaat door naar de vertroosting. Wat is dan die vertroosting? In de eerste plaats het besef dat je het eigendom bent van de Heere Jezus. Het ligt vast in Zijn hand. Hij houdt me vast. Ten tweede de wetenschap dat de verdrukking maar voor een tijd is. Indien wij met Hem lijden, zo zullen we ook met Hem verheerlijkt worden. De Heere vertroost ook gewoon door het komen van een broeder. Leest u mee in 2 Korinthe 7. Daar staat in vers 5 dat Paulus vertroost is door de komst van broeder Titus. Niet alleen door zijn komst, maar ook door het bericht dat Titus meebracht over de gemeente van Korinthe. Titus had goede berichten en daar werd Paulus door bemoedigd.

De verdrukking die ons in Azië is overkomen..........zware verdrukking, het doodvonnis al op zak......Ik had jullie bezocht Korintiërs en ging daarna naar Azië, west-Turkije, en wat me daar is overkomen......Er kwamen opstanden, onlusten, en de menigte schreeuwt “groot is de Diana der Efeziërs!” De uitzinnige menigte wil Paulus lynchen. Demetrius zegt dat Paulus hem en de andere zilversmeden van inkomsten wil beroven. Hij voelt zich aangetast in zijn geloof in Diana en in zijn bron van inkomsten. Geen werk, geen geld. Hoe voelde Paulus zich toen? Zeer bedreigd, de wanhoop nabij. Paulus is geen ijspegel, geen koele kikker, geen supermens. Geen superambtsdrager. We zien hier wat hij meemaakt. Uitnemend, zeer bezwaard geweest, het doodvonnis in zijn zak, boven vermogen verzocht. Hoe kan dat nu toch? In 1 Kor 10 staat toch dat God ons niet boven vermogen verzoekt maar dat God met de verzoeking ook de uitkomst geeft? Toch zegt Paulus hier dat hij boven vermogen verzocht is geweest. Hij is er dan wel doorheen gekomen, maar hij had echt het gevoel dat hij ging sterven. Hij dacht als die meute op me afkomt, dan lynchen ze me, dan blijft er niks meer van me over. Mijn laatste uur heeft geslagen........

Wat hebben wij nu eigenlijk voor verdrukking? Ik hoor mezelf wel een beetje preken vanmorgen. Stel dat die hele meute uit de Kuip naar onze kerk zou komen en de gemeenteraad zou daar officieel mee instemmen. Dan zou je niet weten waar je naar toe moest. Maar ook persoonlijk die verdrukking. Vul dat maar voor jezelf in. Het kan zo zwaar zijn dat je het echt niet meer ziet zitten, dat je geen uitweg meer ziet. Vroeger zeiden ze: de Heere gaat een afgesneden zaak maken. Dat je het gevoel hebt: nu wordt mijn draadje doorgesneden. Machteloos, hopeloos. Heere, nu moet U stoppen, ik kan het er niet meer bij hebben. De Heere doet dat allereerst om je daarin te troosten zodat je het weer door kunt geven aan anderen. Gods bedoeling is dat je de troost weer aan anderen kan doorgeven.
Die bijna-dood-ervaring was nu nuttig om te leren om echt op God te vertrouwen, niet meer op jezelf. We kunnen elkaar aansporen op God te vertrouwen, maar de beleving ervan is wat anders!
Vers 9 is misschien de belangrijkste les die u en ik moeten leren: niet op jezelf vertrouwen maar op God. We zeggen dat vaak tegen elkaar en tegen onszelf, maar we hebben zelf nog onze plannetjes, onze achterdeurtjes, etc. om te ontsnappen aan de dingen waar we het benauwd van krijgen. Maar als ik eerlijk ben zeg ik: er is wel een zeker vertrouwen op God, maar intussen hebben we nog zoveel eigen mogelijkheden. We benoemen dat als eigen verantwoordelijkheid, maar intussen....Mijn eigen denkvermogen, mijn eigen verstand, mijn eigen competenties, mijn verzekeringsmaatschappij, we hebben altijd wat achter de hand. Maar als je de dood in de ogen kijkt door dat je kanker krijgt, doordat je hartproblemen krijgt......als je door het nulpunt heen zakt, als je eigen zelfvertrouwen een enorme knak krijgt, als de geleerden zeggen: ik kan niets meer voor je doen....dan heb je het doodvonnis al in je zak als het ware. Dan is er nog maar 1 die echt iets voor je kan doen als het huilen je nader staat dan het lachen. Er is er maar Een die uitkomst kan geven. Dat is God die verlost. Hoe is het dan met mijn Gods vertrouwen gesteld? Er is er maar 1 van wie ik het verwachten kan. De God van Pasen, die dwars door de dood heen het leven schenkt. Die God moet een wonder doen, anders is het inderdaad afgelopen. Paulus dacht dat hij ging sterven, maar God had hem nog nodig. Door het nulpunt heen. Abraham werd daarin ook beproefd; hoe het nu moest met Gods belofte als ik Izak op dat altaar leg......om het dan toch te kunnen overlaten aan God. Dwars erdoorheen, Hij bewaart je er niet voor, maar Hij trekt je er door heen. Dwars door de dood neemt Hij je op in Zijn schoot.

Deze tekst gaat diep. God verlost uit de grootste nood. Als Paulus door de nullijn heen gaat, breekt het Paaslied door. Bij God zijn uitkomsten zelfs tegen de dood. God die de doden opwekt. Voor die God zijn er geen onmogelijkheden. Mijn onmogelijkheden zijn de bouwstenen voor Gods wonderen.

Luther ging eens op kerkvisitatie. Hij vroeg dan aan de mensen of ze de 12 artikelen kenden. Er was eens een boer die toen de 12 artikelen begon op te zeggen. Ik geloof in God de Vader, de Almachtige, zei hij. Wat betekent dat nu eigenlijk, vroeg Luther? Dat God almachtig is. God weet uitkomst te brengen in de diepste nood waarin je terecht kunt komen. God die verlost heeft, en nu verlost, en verlossen zal. Verleden, heden en toekomst. Zou Hij het vandaag dan ook niet doen? Het levende geloof rust op 2 pijlers: de almacht van God en de barmhartigheid (Erskines). Als je 1 van die pijlers weghaalt, dan zinkt je geloof weg.

De genadegave is dat ik nog leef. Paulus heeft als gift van God zijn leven terug gekregen. Dat heeft hij aan God te danken, maar ook aan de Korinthiërs, die de hemel bestormden met hun gebeden. Ook mede dankzij de verhoring van God. Dat gebed van de gelovigen voor elkaar is zo belangrijk. Ik hoorde laatste een nieuw woord vallen: gebedsadoptie. Dat je heel de week bij naam en toenaam gaat bidden voor iemand die het nodig heeft. Zet anderen maar op je gebedslijstje. Kijk maar eens wat God gaat doen. Paulus zegt: nu moet je voor mij ook dankzegging doen. Dat diezelfde mensen die al zo vaak voor mij hebben gebeden, nu ook overvloedig zijn in dankzegging. Dat we nu minstens zoveel energie steken in het danken als in het intense bidden.

Als God mij vertroost is 't kruis niet te zwaar
dan ken ik geen vrees in het bangste gevaar
dan vind ik al strijdend vertrouwen en kracht
dan zing ik mijn psalmen in de duistere nacht.

Edit