Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2009-11-01 17:00:00	ds. M.M. van Campen (Rotterdam-Zuid)	De dag van de Heere	Dienst in de Breepleinkerk

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
Zondag 38	Heb 4: 1-13	2009-11-01.1713.mp3 (Preek, 16kPro, 6.0Mb) 2009-11-01C.171.mp3 (Hele dienst CD kwaliteit, 48kPro, 26.8Mb) 2009-11-01T.171.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 8.9Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
De dag van de Heere
1 een rusten in de Heere 2 rusten van de zonde 3 een rusten tot in eeuwigheid


De rustdag, het is een instelling van God, zes + 1. Gebaseerd niet op astronomische verschijnselen. Een etmaal heeft te maken met de draaiing van de aarde, een maand met de stand van de maan; een jaar heeft te maken met de loop van aarde om de zon, maar een week van 7 dagen is een instelling van God. Sommigen hebben het geprobeerd het te veranderen - de decade van Napoleon. Daar zijn we niet op gebouwd, men heeft het snel opgegeven. Waarom de zondag? De achtste dag, een nieuw begin. Wij lezen in het Nieuwe Testament nergens dat wij gehouden zijn om de sabbat überhaupt te houden, niet dat het overgegaan is op de zondag. Ook niet dat God de sabbat heeft afgeschaft, of dat de heidengelovigen de sabbat moeten onderhouden, maar wel dat de heidengelovigen de zondag zijn gaan vieren - geen menselijke traditie, maar in de vroege kerk was dat zo. Waarom - de de belangrijkste reden - de Heere Jezus is op die dag opgestaan, de overwinnaar over de dood. Jezus Triomfator. Op diezelfde zondag is de Heilige Geest neergedaald. Paulus ontmoet de broeders en zusters op de eerste dag en hij preekt en er wordt avondmaal gevierd. De discipelen kwamen bij elkaar op de opstandingsdag, dan verschijnt de Heere Jezus aan ze en geeft ze vrede en vreugde.. De gelovigen komen tot een doorbraak op die dag. Als ze elkaar ontmoeten. 3000 zielen kwamen er op die dag tot bekering. Elke zondag is een klein Pasen en Pinksteren. Johannes was in de Geest op de dag van de Heer, op Patmos. Hij moest de gelovigen missen, maar de Heere kwam zelf naar hem toe; een Heer-lijke dag. In de romaanse talen zie je het: Franse dimanche, Italiaanse domenica, van het Latijnse Dies Dominica, 'Dag van de Heer'. Als gelovige Jood hield je sabbat en de zondag, gelovigen uit de heidenen kwamen op zondag bij elkaar, voor zondsopgang of er na. Ze moeten werken op zondag. In moslim landen gebeurt het nog, de christenen zoeken elkaar op, ze houden de rustdag op vrijdag, zondags werken, maar ze vieren ook dat Jezus is opgestaan. De rustdag en de zondag vieren moet je onderscheiden. Voor mij is een zondag bepaald geen rustdag! Hard gewerkt vandaag. Dan hou je op maandag een rustdag. Het is goed om dat ritme van 6+1 aan te houden, daar zijn we op gemaakt. Om je te beschermen, niet om je aan banden te leggen. Doe je het niet, dan krijg je klachten. Zijn er dan bepaalde grenzen voor wat er niet en wel mag op zondag? Ik kan ze niet vinden in de Schrift, ik zie wel een voorbeeld. De Heere Jezus hield zich zelf aan rustdag.

1
”Scholen”, waar predikanten worden opgeleid moeten worden onderhouden, en ook het kerkgebouw. Predikanten moeten er van kunnen leven. De Israëlieten onderhielden de tempel door gaven. Soms zoveel dat Mozes moest zeggen, wacht maar even - we hebben veel te veel.
Ik moet ijverig komen op zondag, die samenkomst is het hart van de zondag, de eredienst. Dan wordt het evangelie gepredikt, “naastigelijk' - 'frequentem' staat er in het Latijn. IJverig, frequent, niet af en toe, maar naar het voorbeeld van de Heere Jezus. Niet het voorschrift - wij willen toch Zijn volgelingen zijn... Hij ging naar Zijn gewoonte naar de synagoge. Bij die discussies over zondag/zaterdag moeten we niet vergeten dat het hier gaat om het deel der Dankbaarheid, een verlost volk komt uit dankbaarheid samen. Als je weet waarvan je verlost bent, dan is het toch geen probleem om Hem te ontmoeten? Geen uitgaansdag maar een opgaansdag. Daar wil de Heere zegenen. In de synagoge genas de Heere zo vaak. In Zijn huis mensen onder Zijn woord vrij maakt, verzoend. Lydia kwam op een samenkomst en daar werd het woord gepreekt.
In het Nieuwe Testament staat - laat de onderlinge bijeenkomst niet na, als sommige de gewoonte hebben. Des te meer naarmate gij de dag ziet naderen. De dag van de wederkomst. In dat licht komen we bij elkaar. Om elkaar aan te moedigen, te bemoedigen. We hebben elkaar nodig om elkaar aan te moedigen. Hier wordt de rust geschonken. “Rust hier gij, blijde moeden,/ met al uw vreugd en kruis,/ waar is het beter toeven,/ dan in des Heeren huis,” staat er op een bord in Goudswaard, mijn eerste gemeente. Een waar woord.

De Heere kan je meenemen de berg op - topontmoeting. Zo meegenomen in de prediking.
Dat Hij van gedaante veranderd, blinkende stralen en schitteren. Dicht bij de hemel en bij God. Zoals Abraham de berg opging, Moria om God te aanbidden. Hij liet zijn ezel en zijn knecht achter. Alle aardse doordeweekse dingen.
De kerkdienst, de inhoud van de zondag. Waarom ga ik naar de kerk? Om weer op toonhoogte te komen....de lofzang gaande te houden, om de Heere te aanbidden. Loof God - dat wordt niet genoemd in antwoord 103. Jammer. Het blijft een menselijke geschrift. De lofzang is net zo belangrijk als de verkondiging, ik kom niet alleen om wat te halen, een pakkende preek. Of te vragen, maar ook om wat te brengen. Niet om de dominee te horen... wie preekt er vanmorgen? Oh. Nee: wat wordt er gepreekt vanmorgen.. God heeft ons wat te zeggen, op de man af. Jij bent die man, jij bent die vrouw. Niet alleen Zijn volk, maar Hij heeft iedereen wat te zeggen.
Wij hebben een paar gezangen achterin - we zingen de helft niet. Gez 8. is een “bedezang voor de predicatie”. Dar staat:
[..]
ontsluit des dienaars hart en mond;
wil hem en ons verlichten;
opdat hij, uit Uw heilverbond,
zichzelf en ons moog' stichten
en wij, op Uwe leer gegrond,
ons leven daarnaar richten..

Het woord kan naar binnen komen als een hamer. Dat was raak zeg.... maar ook als een medicijn, je komt zo verdrietig de kerk in. ZO moedeloos - toch maar je schoenen aangetrokken - en je klaart op. Een balsem voor de ziel - herkent u dat?
Of om richting en leiding te geven, antwoord op je vragen, waar de dominee niet van weet, maar God wel. Ik herken mij in Psalm 40. Uw waarheid in een grote gemeente. Uw gunst Uw trouw Uw woord. De betrokkenen gingen weg, maar de getrokkenen konden niet weg, Heere tot wie zullen wij anders heengaan. Als het evangelie wordt gepreekt, daar druppelt het heilige bloed op de gemeente. De Schriften open, de naam van de Heere Jezus. Huppelen rondom Zijn open graf.
Op zondagavond waren de discipelen bij elkaar zonder Thomas - ze zoeken hem op en zeggen dan niet: joh, we hebben je gemist. Maar: we hebben de Heere gezien! Positief.

Sacramenten verachten we niet en het woord ook niet. Het avondmaal - een verlovingsring. Als er liefde is, uit dankbaarheid bij een verlost volk. Bijzondere diensten, dan leidt de Heere mij in Zijn 'binnenkameren'. Onvergetelijk. Ook hier in Rotterdam - het is wat minder druk bij een avondmaalsdienst, maar het is toch anders dan de andere, heiliger - dat dat er nog is, daar ben ik heel dankbaar voor.. God zelf is nog niet weg.

En om de Heere aan te roepen. Voorbede, het grote gebed. Voor kerk en wereld, vergeving, de opening van het woord, we dragen elkaar aan Hem op. Op de gebeden van de gemeente kwam Petrus vrij.

En om de armen handreiking te doen, de diaconie collecte. Je gaat geven om en voor een ander. De dienst der offerande, ook een onderdeel van de eredienst.

2
Rusten van de zonde
Al de zaken van mijn leven van zondag tot zaterdag, rust van mijn boze werken en positief: de Heere door Zijn Geest in mij laat werken. Al de dagen. Niet alleen de zondag, maar ook op de andere dagen van de week. De waarde van de zondag bepaalt hoe je je op maandag en dinsdag gedraagt. Het stempelt de rest van de week. Geen zondagschristen.
Alle dagen rusten van mijn boze werk. Zijn geest in mij laten werken, wat klinkt dat ontspannen. De Geest doet het in mijn en door mij. Ruimte om de Geest te laten werken. Hoe meer boze werken in mijn zijn, hoe minder van de geest. Daar is een verband tussen. Ik zou het willen vergelijken, kinderen, met een handschoen: de handschoen doet niets, maar als er een hand in zit, kan die hem gebruiken. Niet de handschoen, maar wel die hand erin. Die doet het. Ik ben zo'n handschoen. De Heilige Geest in je laten werken - dan kan Hij je gebruiken. De hand doet het in mij en door mij. Maar hij moet wel leeg, knikkers en puzzelstukjes moeten er uit, als het koud wordt, zo kan hij alleen functioneren. Dan kan de Heilige Geest alle vijf de vingers van de handschoen vullen.

3
Rusten tot in eeuwigheid
Die wekelijkse rustdag is een onderpand, een voorproefje van de eeuwige rustdag, eeuwige eredienst. Ook bij de vrome Joden is er die link met de toekomst. Het verwijst altijd naar Elia. Elia als de aankondiger van de komende messiaanse heilstijd. Daar zien ze naar uit, die sabbat, dat rijk van vrede en gerechtigheid, onder leiding van Gods Messias, de zevende dag in de heilsgeschiedenis, die duizend jaar van vrede en rust. Mooi is dat. Die sabbat heeft wel een morgen, maar geen avond. De dag dat HIJ zal komen. De grote dag des Heeren.

Calvijn zegt de rustdag is een uitkijkpost, in de eredienst klimmen we op die toren, we kijken naar de schepping en verlossing, maar ook vooruit naar Gods eeuwige heerlijkheid. Straks eeuwig rust bij Hem. Matthew Henry, hield zijn laatste preek, ging over Heb 4, er blijft een rust over voor het volk van God. Zoals God na het werk van de schepping in ging in Zijn rust, zo als de Heere Jezus naar het werk der verlossing inging in Zijn rust, zo mogen de gelovigen na hun werk op aarde ingaan in de rust. Dat is voor hem werkelijkheid geworden. Hij mocht daarna ingaan in de rust van zijn Heer.

Vroeger gebeurde het nog wel eens, dat je naast je moeder of vader zat, en het duurde zo lang die kerkdienst .... je zat een beetje te jakken, en je kreeg een extra snoepje. En je oma zei dan, kind: als je hier niet kunt stilzitten, wat moet je dan in de hemel doen, daar is het eeuwig kerkdienst. En ik dan.... oh nee toch.... Maar in de hemel wordt niet meer gepreekt, dat hoeft niet meer. Allen die er zijn, zijn behouden. In de hemel hoeft er niet meer gepreekt te worden, in de hel mag er niet meer worden gepreekt. Er zal in de hel geen aanbod van genade meer klinken, de kans voorbij. De genadetijd op.
Het zal zoveel rijker zijn. Hier zijn er maar enkelen in Zijn Naam vergadert - maar straks zullen ze er allemaal zijn. Die grote vergadering - niet alleen de gelovigen van nu, maar ook van vroeger, mijn voorgeslacht, en die nog zullen leven. Allemaal rondom die troon van dat Lam.
Hier is het ook maar van korte duur, het is komen en gaan. Er komt een moment dat je amen moet zeggen. Een vrouw die in mijn eerste gemeente tot geloof kwam, heb ik vaak bezocht - 'wat zal het zijn dat je dat woordje amen niet meer hoort'. Jammer - je had door mogen gaan, straks is het nooit op, nooit een einde. Hier heeft de zondag een avond, maar daar niet meer, ik zal er altijd mogen zijn. In het huis van de Heere.
De Heere Jezus is hier letterlijk afwezig. Daar is Hij dat wel, hij zal er Zelf zijn, in het middelpunt. De psalmen- en gezangenkwestie is over, de klaagpsalmen zingen we niet meer, en nieuwe gezangen zullen we zingen. In de hemel zullen er geen zwarte pakken meer zijn - allemaal dragen ze een feest- overwinningskleed, lange witten kleden. Reinheid. Ik hoef niet met met mijn handen samen te zitten, maar ze zijn gevuld, met palmtakken en harp. Eeuwig aan God genoeg en ik krijg nooit genoeg van Hem. Er zullen ook vrouwelijke ouderlingen zijn in de hemel en zelfs kinderen. Er zijn 24 ouderlingen, die zitten op tronen en dragen kronen. Die staan voor de hele kerk, verloste mannen en vrouwen en kinderen.

Laat het een oase mogen zijn, die zondag - even nederliggen aan grazige weiden. Ik mag voortgaan van oase to zondag. Bij de waterfonteinen van het heil mijn waterzakken vullen. Zodat ik weer verder kan trekken - en ik de lasten weer aan kan. Wat kun je opknappen van een goede zondag, als je weer wordt toegerust. Je voelt je een ander mens. Bunyan zei: houd die dag en dan krijg je een zegen voor de week, de zondag als een marktdag voor je ziel, de markt van vrije genade, ga niet met lege tassen naar huis. Ik zou het echt erg vinden wanner u zei: ik heb er niets aan gehad. Op de markt en niets te eten, niets gekocht. Kopen zonder prijs, wijn en melk. Dat biedt God je aan.
Als gelovigen maar ook als gezin. Calvijn had nog niet zo'n last van puriteinse sabbatsverering. Hij deed een balspel op zondagavond met zijn studenten en Jonh Knox kwam binnen, die zijn wenkbrauwen fronste - libertijnse tongen zeggen dat Calvijn elke zondagmiddag ging zeilen. Dat is niet zo, maar hij had er geen moeite mee om na de kerkdienst, als de toren beklommen was, het meer van Genève per zeilboot over te steken om zo aan een 'midweek' vakantie te beginnen. Dat wettische had hij niet.

Onthoud u dat ritme van 6+1. David brengt de ark op naar Jeruzalem. Die werd gedragen op de schouders van priesters en om de zes passen werd een offer gebracht. Wij werken zes passen doordeweeks en die ene dag brengen we offers in het heiligdom, we komen bij elkaar om God te eren. We mogen de berg op en weer af, we nemen afscheid van elkaar, volgende week zien we elkaar, maar we zijn wel samen de berg op geweest. We zijn een Godservaring en een zegen rijker geworden.

Edit